Ölüm bir köprüdür, dostu dosta kavuşturur.

‘’Zannetme! Farz Etme! Sor!..‘’

İnsan dünya gibidir, içinde yüzlerce fırtına kopar ama herkes kendi yaşadığını bilir.

İnsanlar bana pişmanlıktan başka bir şey getirmedi.

uğruna yandığın dünyâ, bir selâ, bir fâtiha.

Ne fark eder!

" Hissedilen her şeye cümle kurulamıyor. "

" Emin olma duygusunu çok özledim. Nereye elimi atsam hep şüphe. "

Ancak değer verdiklerimize sitem ederiz. Sitem bile etmiyorsak her şey tükenmiş demektir.

yüreğimi anlamayan bir kalabalığın içindeyim

" Çiçek solarken, kendi sapına eğilir. Bilirsin, yalnızlık budur. "

Vakit geçiyor, hayat bitiyor, bizse ânı dahi görmeden zamanı kovalıyoruz.

En iyi özür, değişmiş davranıştır...

Zaman sandığından da geç.