plur1bus açılış bölümü ve sekansıyla denişik girdi ortamlara. akışı ve temposu az buçuk severance’ı çağrıştırdı. henüz tam manasıyla voav lan diyemedim o ayrı. bakalım fasit daireden nasıl çıkacak. bebeğim sana yükselt beni. evet.

bir tane daha insomin at. henüz çakırkeyf bile olmadın.

izlediğim en güzel finallerden biriyle [belki de başlangıç:)] hatırlayacağım. ötesi berisi ortalama remake işiydi, o ayrı. bugonia.

demirle olmaz, ahşap sopa kullanmalısın. akşamdan suya da yatır onu. böyle baldıra baldıra, kaba ete yavrum.

babaannenin rujunu, dedemin bıyığıyla tanıştırmak istiyorum. (dandol)

hayatımda ilk kez yaprak sarıyorum ki, kendisi ömrüm boyunca tek yemek hakkım olsa seçeceğim lezzettir. aşırı sabır isteyen bir işmiş. bilin bakalım bende ne eksik.

insana avlanmaktan daha büyük haz veren şey azdır.

bilgisayarda google'a pluribus yazıp sağa doğru bak bakalım: p

straat...> street...> strasse...> sırat...

[no other choice] çok emek harcanmış o belli. film için park chan-wook 17 sene hazırlık yapmış deniyor. gel gör ki, öykünün duygusu bende kısır kaldı. aklımdaki favori sahne finaldeki son sekans olur.

zemherir zerafesi. giraffe:/

biz buralarda, gecenin bir vakti biraz daha ahududu şarabı isteriz.

nerde isen bir tivit gönder, diğer yarım insta'da kalmış. :p

içip içip posta güvercini yollayan sevgili.😏

martini bile dudaklarını büzüştürmeye yetti bebeğim. yeşil zeytine mi alerjin var? belki de bir dahakine cin ve vermutla denemelisin.

"l'appel du vide"- boşluğun çağrısı. bende olan bir olguyu tanımlamış fransızlar:/ yükseklik korkum yok ama hep bu hissi yaşarım zirvede.

kanımca 1984'e bkz vermenin, mevcut menfi eylemleri meşru kılmak gibi yönü var. bırakalım artık şu ebedi romantizmi.

yüksek şatodaki adam'ı izlerken kanal istanbul çağrışımı. alternatif zaman/ şimdiki zaman.