Η ομορφιά τού λιμανιου

Πολύ αργα

Γίναμε κενοί γνωστοί.

Καμια φορα, με πιανω να κοιταζω φωτογραφίες να θυμηθώ τις μικρές λεπτομέρειες σου.

Ποτε οταν ημουν ερωτευμενη δε ζητησα φωτογραφιες

…και ναι τον άκουγα να μιλά σαν να κυλούσε ο χρόνος πίσω μου κι εγώ να προχωρώ μπροστά χωρίς να ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να τον φιλήσω… …γιατί όλα μέσα μου γυρίζουν σαν θάλασσα που θυμάται μόνη της τι θέλει κι εγώ λέω ναι, πάντα ναι, πριν καν προλάβω να το σκεφτώ…

Όχι ζευγάρι βιτρίνας. Ζευγάρι σπιτιού. Μ’άρεσε αυτό

τους κοινόχρηστους, τους ξένους τους πολύ προσωπικούς.

Φοβάμαι... πως χάνω το μέτρημα ...

Και καλα ειμαστε

Ο λωτός δεν βιάζεται. Γίνεται γλυκός όταν έρθει η ώρα.

Collect data. Not drama

Όχι επειδή δεν υπήρχε συναίσθημα, αλλά επειδή υπήρχε αρκετή αλήθεια. Ίσως αυτό να είναι η ωριμότητα: να αφήνεις κάποιον που θα μπορούσες να αγαπάς λίγο ακόμη, επειδή ξέρεις πως το «λίγο ακόμη» δεν είναι πάντα καλό για κανέναν.

Με κανει να τον αγαπησω με τον τροπο του.

Ομορφος οπως ο υπνος. Αφηνει το σώμα μου να ξεκουραστεί

Ξύπνα, φτάσαμε

Ντρεπομαι να μην ειμαι καλος ανθρωπος

Θέλω να γινω η αγαπη που βλεπω

Όλα τα καλα του κόσμου. Τί ωραία ευχή

Η ζωή δεν αντέχει πολλές πρώτες θέσεις.