Bu söz kime ait? “Bana çok yazık edildi yani bunu gözlerim dolmadan nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama benim saf sevgime, şefkatime çok yazık edildi üstüne basıp geçildi sanki bunun incinmişliğini cümlelere nasıl dökebilirim bilmiyorum ama en derinlerimde hissediyorum"

Aile üyelerinden biri olmadığında aile evi aile evi gibi hissettirmiyor ve dünyanın neresine gidersen git ne sana ait bir şey bulabiliyorsun ne de bir yere ait hissedebiliyorsun.

Babamdan kalan arsaları, tarlaları bilemem; ben elimdeki tabloların değerlenmesini bekliyorum.

Benim sıram hiçbir zaman gelmeyecek.

Çektiğim acıları kimsenin dindiremeyeceğini bilmekle birlikte daha fazla acı verenleri unutmamaya yemin ediyorum.

Ev hanımı olarak mı hayatıma devam etsem yoksa yeni iş mi baksam kararsızım

O karman çorman duygu sizi alt üst ettiyse Mevlana’nın 800 yıl önce söylediklerini düşünün: “Tek istediğimiz aşkın akıl karıştıran şevkidir.” || Valentine’s Day

Bugün kendi sesimi Hiç duymadığımı fark ettim.

36 yaşındayım ve gerçek aşka olan inancımı tek bir gün bile kaybetmedim.

Bir saattir otobüs bekliyorum. Otobüs geçmedi. Meğer yanlış durakta bekliyormuşum. Yürüme gitsem bile daha kısa sürede gidebileceğim halde boşa bekledim. Konu otobüs değil.

Sahibinden’de kiralık ev bakarken sahipledirilmek istenen köpek ilanlarına denk geldim ve bu beni kahretti.

Dün gece İlber Ortaylı ve şimdi hatırlamadığım birkaç kişi ile birlikte siyasi bazı düşüncelerimiz nedeniyle tutuklandık rüyamda Freud. Bana önce bi kaplı alana nasıl gireceğim gerilimi geldi. Sonra baktım Hoca rahat, aman bi ben mi varım diye rahatladım.

Geçen gece rüyamda hasta olduğunu bilmeden İlber Ortaylı’yı rüyamda görmem ve her gördüğümde babama benzetmem.. babama benzediği için iki kat üzülmem.. içimde çokça acı var, nereye akacağını bilemiyor. #ilberortayli

Ayda birkaç kez gördüğüm bir rüya var Freud: Polis beni sağa çekiyor, ehliyetime el koyup arabamı bağlıyor. Ben bazen ağlayarak tepki veriyorum, bazen kızıyorum, bazen de gülme krizine giriyorum.

Her şeyi kabulleniyorum bi şekilde kafamda, anlamlandırmaya çalışıyorum ancak ben hiçbir şey mi hak etmedim hissi hiç geçmiyor. Hiç.

Haftasonu için Sabiha Gökçen Havalimanı’ndan İzmir’e bilet almıştım yılbaşından önce. Depresyonda olduğum için gitmedim. Gitseydim şuan dönemiyor olacaktım. Uçağın havada dönerken bende yarattığı anksiyete krizini düşünemiyorum bile. Her işte bir hayır var diyebilir miyiz?

Camilerde yıl sonu şenliği nedir kafayı yicem

Hiçbir şeyi hak etmediğim yetmiyormuş gibi zaten olması gerekenlerin de lütuf gibi sunulduğu bir dünya