و یهو به خودم اومدم و دیدم دیگه نمی‌تونم حس شوخ طبعی داشته باشم.

من از نشتی گاز توی خونه‌ی خودمون شدیدا استقبال میکنم

اینقدر رفتم نگاش کردم که بی‌حس شدم

سه سال پیش هر روزشو تو پرواز بودم بال قشنگ زردم یک سال شد که بسته‌ایی😭

دلم روتین زندگی ۴ سال پیشمو میخواد صبح‌ها سفال‌گری کنم، عصر‌ها سوارکاری، آخر هفته‌ها پرواز و بعد از پرواز با بچه‌ها بشینیم.

همین ولی شیراز کجا ؟!! :((

تا دیروز یک ناامید خوشحال بودم، الان یک ناامید غمگینم

شاید این زیادی معمولی بودنه که داره اذیتم میکنه

ترکمن‌ها اسم‌هایی که رو اسباشون میذارن عجیب و زیبان. خیلی معنی رویایی دارن اکثرا.

به نظرتون تولیدکننده پوشاک ورزشی (سوارکاری) که برند خودمون رو بتونیم باهاشون تولید کنیم در ایران میشه پیدا کرد؟ خیلی هم جالب میشه اگه خودتون نمی‌دونید، ریتوییت کنید

این کافه جدیده تو شیراز که اسمش اوردوزه چی داره اینقدر شلوغه؟ چون سر کوچمونه هر سری میبینم پشمام میریزه

واسه چراهایی که از خودم میپرسم هیچ جوابی ندارم

من اصلا موافق کشور چهار فصل نیستم. کشور باید یک فصل داشته باشه اونم زمستون. نهایتا یک وقت‌هایی هم بهار.

دو روز از دنیا فارق بودیم و آخییشش

شاید این بار شد

افسردگی مثل دراوردن شکم و پهلوئه نمی‌فهمی چی شد و کی اندامت به هم ریخت و به این راحتی هم نمی‌تونی از شرش خلاص شی هی هم به عکسای قدیم خودت نگاه میکنی و از این تفاوت متعجب میشی.

هر روز هر‌ روز هر روز

یهو یادم اومد که دیروز پروانه‌ها به تخمم بودن

کسی این بچه تخم گربه‌ی بی‌ پدر و مادر رو نمیخواد؟