หากว่าแก้มของเธอเป็นดอกไม้ กลัวว่าฉันจะหอมจนเฉาตาย

เธอเปรียบเสมือนดวงจันทร์ ดูเยือกเย็นแต่ก็อบอุ่น แม้บางคืนจากปรากฏให้เห็นเพียงครึ่งเสี้ยว แต่เธอก็ยังคงงดงาม แม้จะไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่ฉันก็ยังยืนหยัดที่จะรักชิ้นส่วนที่เว้าแหว่งของเธอ

จะรักเธอทั้งคืนวัน แม้ตัวฉันต้องจากไป

ทั้งวิญญาณและหัวใจให้เธอครอบครอง

ถวายตัวให้รักอย่างไม่ต้องคิด รัก เมตตา อย่างไร้เงื่อนไข

เมื่อตะวันนิทรา ฟ้าจะรอพบจันทร์ ฉันจะฝันถึงเธอ

ฉันจะรักเธอ ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายเพียงใด ในทุกความหวั่นไหว หัวใจฉันยังคงอยู่กับเธอ

หากเธอหนาวกว่าตอนนี้ อ้อมกอดฉันยังมี ตรงนี้ที่เดิม หากเธอร้อนกว่าตอนนี้ โปรดจงรู้ว่ามีหนึ่งลมหายใจ ที่จะเป็นสายลม คอยพัดพาฤดูกาลเปลี่ยนหมุนไปสู่ใจที่อ้างว้าง จะมอบหัวใจเพื่อสร้างเธอเป็นฤดูใหม่

แด่การโอบกอดไขว่คว้า ในวันที่ข้าพเจ้าละทิ้ง

เขาผู้ทำดี เข้าถึงเพียงประตูวิหาร แต่เขาผู้รู้รัก ขึ้นถึงแท่นบูชา

ฉันนั้นรักเธอจนหมดใจและฉันรักเธอมากเท่าไร โปรดจงรู้

ข้าไม่ได้รักเจ้าด้วยใจหรือด้วยจิต เมื่อใจหยุดเต้นและจิตลืมหลง ข้าคงรักใจและจิตด้วยวิญญาณ วิญญาณไม่หยุดทำการงานและไม่ลืมหลง

โอ้ฟ้า ถ้าหากมีรัก ฉันขอไม่รักใครอีกได้ไหม เพราะว่าความรักทำให้เจ็บหัวใจ เก็บดอกไม้ไว้ แทนใจของเธอ

ขอให้มีเธอกับฉัน ทุกทุกวันต่อจากนี้ เพราะว่าเธอเป็นกวี ที่เขียนเพลงให้ฉันฟัง

ชั่วพริบตาเดียว สำหรับบางคน คือตลอดกาล

ดีใจที่ได้เห็นจันทร์ แม้ว่าจันทร์จะไม่เห็นใจ

ขอให้เธออยู่กับฉัน ขอให้เธออยู่ในนั้น

เพราะฉันรู้สึกถึงรัก ฉันจึงยังมีชีวิตอยู่

เป็นฝุ่น เป็นฝัน เป็นควัน เป็นคืน เป็นลม เป็นคลื่น เป็นอื่น เป็นใจ เลือนหาย ล่องหน เลือนพ้น ลับไป ทั่วทิศ เหนือใต้ ไร้รูป ไร้รอย

‘‘ ขอให้มีบ้านที่เป็นบ้าน ขอให้ไม่โดนใครตัดสินอะไรจากสิ่งที่เลือกไม่ได้ ’’