︎ ︎ ︎ ︎ ︎x.com/i/events/14698…

︎ ︎ ︎ ︎ x.com/i/events/14702…

⠀ “คืนวันเสาร์แบบนี้—.. น่าแปลกที่เงียบ” ⠀

⠀ “เห็นนี่กันรึยังล่ะ” “ถึงจะไม่มีฉัน แต่ก็ฝากตัวแทนบ้านสลิธีรินของฉันด้วยแล้วกัน” ⠀.

⠀ "งานใครคนนั้นก็ทำสิ เห็นฉันทำไวแล้วจะมาเอื่อยเฉยรอให้ฉันช่วยมันก็ไม่ได้หรือเปล่านะ? อย่ามาหลอกใช้ความใจดีของฉันสุ่มสี่สุ่มห้าจะได้ไหม ฉันไม่ได้บื้อนะ" ยืนบ่นเพื่อนคาบตัวเลขมหัศจรรย์หลังจากเก็บกดมาเป็นเวลานาน ⠀

“ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นสักนิด” แฮร์รี่เงียบไปหลังจากพูดจบประโยค — หนังสือสองสามเล่มในมือถูกเคาะเป็นระเบียบให้เท่ากันก่อนจะจัดมันใส่กระเป๋าขณะพูดคุยกับรอนท้ายคาบ “ไม่เอาแล้วรอน เหตุผลฟังไม่ขึ้นสักนิด ฉันเบื่อเรื่องพวกนี้เต็มทน และนายก็รู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ไม่ชอบคนโกหก”

⠀ ⠀⠀⠀⠀นั่นเธอคงไม่ได้ฟาด ฮอกวอตส์ในตอนนี้กลับมาคึกคักอีกหนแล้วจริงๆ, โชที่เดินตีคู่มากับเพื่อนสนิทอย่างมารีเอ็ตต้าสอดส่ายสายตามองจนทั่ว ⠀

ทันทีที่สองเท้าก้าวเดินมาถึง สองหูของเธอก็ได้ยินชื่อของตัวเองเข้าโผล่อยู่ในบทสทนา— คงต้องยอมรับว่ามันแย่ที่ไม่ได้ยินทั้งหมด กระนั้นก็มาพอที่จะเดาได้ว่ามันคงมีอะไรสักอย่าง “คงไม่ได้จะก่อเรื่องอะไรกันอีกแล้วใช่ไหม” ข้าวของที่หอบหิ้วมาถูกวางลงพร้อมกับการย้ายตัวให้มานั่งฝั่งตรงข้าม

ความในใจ.. งั้นเหรอ เฮอร์ไมโอนี่จ้องตาเพื่อนสนิทอย่างแฮร์รี่อยู่เกือบห้าวินาทีก่อนจะเบนไปทางรอนที่เพิ่งจะถูกพาดพิงอย่างซึ่งหน้า อันที่จริงมันก็ไม่ใช่อะไรแบบนั้น เพราะอีกฝ่ายก็ดูจะเป็นสาเหตุจริงๆ “รู้ใช่ไหมว่าเราไม่ควรถูกหักคะแนนบ้านอีก” “และใช่, ฉันเกลียดการโกหกที่สุด”

⠀ ⠀⠀⠀⠀ละสายตาขึ้นจากนหนังสือเพื่อพบกับความเงียบและการใกล้เคียงกับพื้นที่รกร้าง, ความครึกครื้นดูจะหายไป หลงเหลือเพียงเสียงของการพลิกหน้ากระดาษกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ​ ⠀

⠀ ⠀⠀⠀“ฝนตกหนักขนาดนี้ยังมีคนออกไปเที่ยวเตร่อยู่อีกหรือไง ?” ⠀

⠀ ⠀⠀⠀⠀เงียบขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ, เฮอร์ไมโอนี่สอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ที่ข้างกายเธอตอนนี้มันว่างเปล่า ⠀

⠀ CATS DO THE CAT THINGS #𝒕𝒓𝒊𝒘𝒊𝒛𝒂𝒓𝒅𝒊𝒏𝒈𝑨𝑼 ⠀⠀ ⠀

🌻❜︎ เพราะว่าห่างหายไปนานมากพอสมควร .. ฉันคิดว่าคงต้องปรับๆตัวเองให้เข้าที่เข้าทางสักหน่อยแล้วล่ะ (。。。。)

ㅤㅤㅤ ㅤㅤㅤในยามนี้มีเพียงอนธการกับรัตติกรครอบครองอำพรเสียเท่านั้น ดวงดาราที่เคยเด่นหรากลับเลือนหายไป เขาได้แต่คิดเวียนวนฉงนสงสัย เหตุไฉนถึงเป็นเช่นนี้ ㅤㅤㅤ

“แพนซี่” เสียงของคนที่มานอนนิ่งๆอยู่ปลายเตียงฉันกว่า 10 นาทีเรียกให้ฉันต้องเงยหน้าจากหนังสือ “รอยกระฉัน ฉันไม่ชอบมันเลย” เธอพูดเสียงค่อย ถึงว่า เพราะกำลังรู้สึกไม่ดี คนพูดเก่งอย่างเธอถึงเงียบอยู่ได้ตั้งนาน ฉันดึงแขนเธอให้ลุกขึ้นมานั่งพิงพนักเตียงข้างๆฉันก่อนเอ่ยปากถาม

“Since when?” Hermione asked. “Fourth year. At least that’s when I realised I… uhm, yeah.” Draco responded, his eyes locked with hers before his confidence drained at the end of the sentence and his eyes darted the floor instead. “Hah! I liked you first!” —