“Hep denedin, hep yenildin. Olsun. Yine dene, yine yenil. Daha iyi yenil!”

“Her insan, başkalarına bakarak, içlerinden hangisi yaşamaya layıktır, hangisi daha az layıktır diye karar verme hakkına sahip midir?” ( Karamazov Kardeşler, F.M. Dostoyevski, sf;202)

Hayatını mahveden adamı ayağına getirebilseydim, eğer yanına kâr kalacağını garanti edebilseydim onu öldürür müydün? (Predestination, 2014)

“Bu dünyada kalbini dişlerinin arasına alıyorsun. Ne düşüreceksin ne de fazla ısırıp kanatacaksın. İşte öyle bir denge.”

Gezinip dururum yıllardır Koltuğumun altında Radarlardan kurtulmuş üç beş kitap İyi demlenmemiş bir çay gibi kaldım Kırdım dolduğum tüm fincanları Bana iyilik edenlerin yüzüne tükürdüm Ve sevdim düşmanlarımı (Atılan güller solar, geride hep taşlar kalır)

“Üstümde yıldızlı gök, içerimde ahlak yasası.”

“Ölüm ki ancak bir başka ölümle yıkanır Teneşirler bu yüzden hep beyaz kalır”

Ben yaşarken yeni baştan yaratıldı kainat
Her şeyi gördüm içim rahat
Gök yarıldı, çamura can verildi
Linç edilmem için artık bütün deliller elde
Kazandım nefretini fahişelerin
Lanet ediyor bana bakireler de. (Celladıma Gülümserken/İsmet Özel)

Sen şimdi sevincimin akranısın Ey kanıma çakıllar karıştıran isyan Doğrusu seni toprağı eller gibi sevdim Yaralarımı onduranımsın Yatağımı hiç boş bırakmayan… (Kan Kalesi/ İsmet Özel)

En güzel günlerimin üç mel'un adamı var: Biri sensin, biri o, biri ötekisi.. Düşmanımdır ikisi.. Sana gelince... Yazıyorsun.. Okuyorum.. Kanlı bıçaklı düşmanım bile olsa, insanın bu rütbe alçalabilmesinden korkuyorum.. Ne yazık!

Öyle yıkma kendini,
Öyle mahzun, öyle garip
Nerede olursan ol,
İçerde, dışarda, derste, sırada
Yürü üstüne üstüne,
Tükür yüzüne celladın
Fırsatçının, fesatçının, hayının
Dayan kitap ile
Dayan iş ile
Tırnak ile, diş ile
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni

“Hayatın anlamsızlığına rağmen yaşamak, bir anlam yaratmaktır”

“sen o baygın sevgilerin adamı değilsin. sana yaşamak düşer çarkların gövdesinde bin demir kapıyla hesaplaşmaktan omzun çürümelidir bin çeşit güneşle ovulmalıdır gaddar ellerin yürü yangınların üstüne, kendi alevini de getir”

“Şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi
taşınacak suyu göster, kırılacak odunu
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde
bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin
tütmesi gereken ocak nerde?”

“Öğret bana, nasıl unutulur düşünmek?”

Farklı olasılıkların sonuçlarını bilme yetisi bahşedilseydi insan bir parça huzur bulabilirdi. O vakit insan bu denli ziyan olmazdı.

Doğa durumundaki insan haklarını niçin devretmişti? Güvenlik ve Adalet. Zaten evren de böyle bir düzeni oluşumu itibariyle kabul etmez. Kaos var ve var olacak.

Devlet’in ortaya çıkış etmenleri güvenlik, toplumsal yaşam ihtiyaçları, mülkiyetin korunması gibi temel meseleler olmak üzere nihayetinde sermaye sahiplerinin haklarının korunmasıdır. Yapılan eylem ve söylemler dönem fark etmeksizin bu amaca hizmet eder. Aristo’dan Rousseau’ya.

“Kişi mutlu yaşamak için para kazanmak ister, sonra bir yaşamın tüm çabası ve en iyi yanı bu paranın kazanılmasında toplanır. Mutluluk unutulmuş, araç da amaç sayılmıştır”

Görünür olma çabanız sizi görünmez kılacak. Göz önünde olanın değersiz olma algısından bihaber olanların bu çelişkili durumdan haberdar olması zaten beklenmeyecek. “To be or not to be” düzeyine geldiğinizde ise sizin için yapılacak bir şey kalmayacak.