با هر رفتنی، یاد رفتن تو می‌افتم. هربار که کسی می‌ره، انگار دوباره از اول تو رو هم از دست می‌دم.

.. ‌اونجام که لیلا مقربی میگه : «کاش بعضی‌ها غریبه می ماندند؛ آشنا که می شوند چقدر غریبت می کنند...» .

کون لق همتون

تو وقتی ادمِ نزدیک زندگیت رو تو تاریک ترین روزاش دقیقا لحظه ای که محتاج بودنت بود با نبودنت نا امیدش کردی، چجوری توقع داری بقیه‌ی ادما وقتی ناامید شدی دستتو بگیرن !؟

آدم ترسو واقعا بزرگترین ردفلگه، تو ریز جزئیات زندگی خودشو نشون میده، آدم ترسو میترسه مشکلاتشو باهات درمیون بذاره، آدم ترسو پنهان کاری میکنه، آدم ترسو خیانت میکنه، میترسه پشتت دربیاد،وهمینجوری میترسه تا گند بزنه به کل زندگی.

فردای روزیی که فهمیدم باید با دلتنگیم زندگی کنم.

این گالری گردی گوشی هم خیلی عجیبه؛ پارسال همین موقع چه روزای خوبی و حتی بد و سخت و چقدر نزدیک کنار ادمایی که نمیدونم الان روزاشون چطوری میگذره،گذروندم و خاطره ها همینطور ساخته شدن. تهشم با غم و حسرت گالریم‌‌رو بستم.

مامانم همیشه تو بدترین شرایط نجات‌دهندست؛از صبح از شدت استرس داشتم منفجر میشدم،زنگش زدم، تنها چیزی که گفت استرس نداشته باش هرطوری بشه اشکال نداره،و خب الان من ارومم.

مشغول بودن خیلی عجیب و بامزست،تو وقت نمیکنی گریه کنی،دلت تنگ بشه،و غصه بخوری هی به فردا موکولش میکنی.

این شهر و ادماش به ما وفا نکردن،یه روز از همه خاطره‌هاش دل میکنم،میرم.

سوگواری برای آدمی که زنده‌ست به‌مراتب سخت‌تره برام ولی. مرده رو می‌رم سر قبرش تا صبح ضجه می‌زنم.

حالا فقط تو را در دنیا دارم، فقط تو را، که هیچ چیز از من نمی‌دانی، که در این میان، بدون هیچ سوءظنی، با چیزها و آدم‌ها بازی می‌کنی. تو که مدام ظلمت را هم می‌زنی. فقط تو، که هرگز مرا نشناخته‌ای و من همیشه دوستت داشته‌ام.

قبلا همه چیز تازه تر بود،من،زندگی!

زندگی می‌گذرد و به مرور نسیم‌ ملایمی از نخواستن بر وجودت می‌نشیند و حتی آنچه را که بیشتر از همه می‌خواهی، دیگر نمی‌خواهی و این نخواستن به عادتی مداوم در قلبت تبدیل می‌شود.

بی‌معرفت شدن ادما گند میزنه به همه چیز؛ به این مسیری که داشتیم میرفتیم به خاطراتمون به خنده هامون گریه هامون به ذهنیتمون،دیدگاهمون جایگاهشون کاش از اولش مشخص میشد کی قراره کجا و سر چی بی‌معرفت باشه.

آدم می‌تونه صبح پاشه صبحونشو بخوره، سر کار بره، ورزششو بکنه، با دوستاش وقت بگذرونه، درسشو بخونه، بخنده، بامزه باشه، سفر بره و همچنان یه غم بزرگ ته دلش باشه و نتونه راجبش با‌کسی حرف بزنه.

مرا رنجی از درون میخورد که نه می توانم درمانش کنم و نه با کسی باز گویم.