Kazanmayı anlamak için bütün sporları, müziği anlamak için bütün eserleri, şaraptan zevk almak için bütün şarapları tatmak gerekmez. Sevgi ve gülmek, korku ve acı; hayattaki en geçer akçeler. Matt Haig - Gece Yarısı Kütüphanesi

🌼🌼

“Işıklar seni eve götürecek, kemiklerini ısıtacak ve ben seni onarmaya çalışacağım.” — Chris Martin

Babam, uzun zamandır yazamadım sana. Sözlerim hasta, titriyor; bağışla. Beni sorarsan… sorma. Sen söyle, oralar nasıl? Kış; üşürsün diye korkuyorum. Isıtasım geliyor seni; içimde yorgan döşek. Sonra korkuyorum; yel eser de sana içimin ayazı dokunur diye. Üşüme benden. 🤍

Kurduğum masallara, çağımın gerçeklerinden daha çok inanıyorum. Dürüst bir gölgeyim ben; yalancı çağımın zoruna giden.

Beni bana bağışlayan her şeye eyvallah. Kendine uyanan her cana günaydın.🤍

Korkak insanla işim hiç olmadı, olamaz da; ben cesareti severim: gözü kara olanı, korkusuna rağmen yürüyeni. 🔥🖤

İnsanın kaderi çoğu zaman kaybederek öğrenmektir. Çünkü kaybetmek gerçek bir boşluk yaratır. O boşlukta insan güzeli, kıymetliyi, gerçekten önemli olanı ayırt etmeyi öğrenir. İnsanoğlunun kusuru da budur. Düşmeden, eksilmeden, yoksun kalmadan neyin değerli olduğunu sezemiyoruz.🖤

🌼🌸

Düşerim, kalkarım; aynı taşa yine takılırım. Yaralarım onurumdur, kusurlarım imzam. Dilim sürçer, sözüm sürçer; ben sürçerim. Şaşarım. Canıma değsin. İnsanım. Bir bedende yıllardır aklı, ruhu, gönlü taşırım. Olacak o kadar. Yüreğimiz sürçmesin.

“Sakin ol kalbim, Şafak sökene dek. Sabahı sabırla bekleyeni, Sabah şefkatle kucaklayacaktır çünkü…” — Halil Cibran

Kabulleniş başka şeydir. İnkâr bambaşka.

Ne güzel çiçektir menekşe. Gösterişle işi yoktur; sessizdir ama sevmeyi iyi bilir. Sadakati anlatmaz, yaşar. Bağırmadan var olur, tutunur, vazgeçmeden kalır. Bazı çiçekler fark edilmek ister, menekşe ise sadece orada olmayı bilir. Sanırım bazı insanlarda menekşe gibidir.💜

🤍🖤

Kimseler görmüyor ruhumun kamburunu

Mahremiyet benim için özgürlük; insanın kendine ait kalabilme cesareti. İçeri herkesi değil, layık olanı alırsın.

Kendi toprağına kül, başkasına gül olanlara; dikeni içte tutup kokuyu dışarı yayanlara; ateşi içinde taşıyıp ses etmeyenlere; kendini, kendinden sessiz sancılarla yeniden doğuranlara; geceyi omuzlayanlara… Sabah ola.

Bugün biri “en büyük şansın ELA olman” dedi. Gülümsedim. Bazen unutuyorum ama… evet.

Nerede değilsem orada iyi olacağım; gerçeğin hep bir adım ötesinde, onurumla duracağım. Bu sefer sayfayı yazıp karalamayacağım öpüp masamda bembeyaz bırakacağım. Sıcacık poğaça kokusu geliyor bir yerden, oh mis; gidip en sadesinden bir tane yiyeceğim. Canıma değsin. Günaydın.

Sevmiyorum şemsiyeleri… İnsan bazen iliklerine kadar ıslanmalı.