Sensiz bütün tabancalar, sofalar boş.

Yüz kere Eyşan bin kere Eyşan

Gençtim, vurgundum bir sesi duyabilme isteği göğsümde infilak ederdi bir daha hiçbir şeye böyle anlam yükleyemedim

Her hal geçicidir.

Her şeyi konuşabilseydik müziğe ne gerek vardı?

Dostoyevski’nin “Suç ve Ceza” kitabında şöyle yazar: “İnsanın yüksek bir dağın tepesinde, ancak iki ayağının sığabileceği kadar daracık bir yerde yaşaması gerekse, çevresindeyse uçurumlar, okyanuslar, sonsuz karanlıklar, fırtınalar ve sonsuz bir yalnızlık olsa, yine de o bir

Yeter ki yaşasın! Yalnızca yaşasın! Aman Tanrım, bu nasıl gerçek böyle! Bu nasıl gerçek! İnsan ne alçak yaratıkmış! Raskolnikov durup düşündükten sonra günlüğüne ekler: Bunun için insana alçak diyen de alçaktır!”

Kalbini yaratan Allah, kalbindeki dertleri bilmez mi sandın.

Zemine uzananlar düşemez

Yarayla alay eder yaralanmamış olan.

Unutma kelebeğim Bugünü atlatırsak yarın diye bir şey yok

bana iyi gelecek cümleleri de benim kurmam gerekiyor. yaralarımı da benim sarmam gerekiyor. kendi ellerimden de benim tutmam gerekiyor

Bu gidişle yokluğunun gürültüsünden sağır olacağım🕯️

Beni hoyrat bir makasla Eski bir fotoğraftan oydular.

Bin bıçak var sırtımda Biniyle de adaşsın Herbiri hayran sana

Allah’ın planına bırakın ve artık uyuyun çünkü bazı meseleler insanı aşar

İNSAN KENDİNE YAKALANIR İNSAN KENDİNDEN YARALANIR