bana yapmaz deme. bir ters düş bakalım sana daha neler yapacak. belki daha beterini yapacak. henüz çatışmadınız, henüz ayrılığa düşmediniz. henüz sert rüzgarlar esmedi. henüz sınanmadınız. o yüzden her şey bu kadar toz pembe geliyor. seni hiç yaralamayacak gibi.

keşke sevmek ve sevildiğini biliyor olmak, iyi bir ilişki ortaya koyabilmek için yetseydi ama işte salt sevmek yetmiyor. geçinmek için daha fazlasına ihtiyaç var. karşılıklı emeğe, fedakârlığa, diğerkâmlığa, yapıcı olmaya, hoş görmeye ve daha bilimum olumlu hasletlere.

nasıl oluyor, insanın hem en çok kızdığı hem en çok sevdiği, hem çok özlediği hem yan yana yapamadığı, hem bir koşu gidip sarılmak istediği hem bir türlü affedemediği kişi, aynı kişi olabiliyor? bütün zıt duygular bir bünyede nasıl kendisine yer bulabiliyor?

insanın sevilmesi muazzam bir şey. sevmek ise sevilmekten de güzel. sevdiğinde içinde kendiliğinden bir bahçe yetişiyor. sen günaşırı orayı sulamayı görev belliyorsun. griye boyanmış hayatına birden renk geliyor. güne, "bugün güzel şeyler olacak" hissiyle başlıyorsun.

bunu yıllar önce birbirini çok seven bir çift gördüğümde yazmıştım. sevilen de seven de tıpkı burada anlattığım gibiydi. birbirlerini bulmuşlardı ve dünyanın geri kalanını unutmuşlardı. biz de hâlâ şu güzelim dünya nimetini tatmadan geçip gidiyoruz.

birbirimizde nasibimiz olsaydı beraber yiyecek ekmeğimiz, içecek kahvemiz olurdu. uzun uzun edeceğimiz sohbetler olurdu. ama demek ki nasibimiz yokmuş. bazılarıyla yola beraber çıkarsınız ama tamamlamak nasip olmaz. elin, yolun, izin kesilir o insandan. hayırlısı da belki budur.

"vedalaşmamız gerekiyordu" düşüncesi yerimde sayıp durmama sebep oluyor. son bir kez konuşmak, son bir kere sarılmak, Allah'a ısmarladık demek istiyorum. bazen de böyle bitiverdiğine, o ilişkinin sonunun da böyle vedasız olması gerektiğine kendimi ikna etmekte zorlanıyorum. oysa

hiçbir kalbin yükü olmadığında, adın hiçbir hikâyede merhametsizlikle yan yana anılmadığında, "benim vicdanım rahat" diyebildiğinde, anlaşıldığında, sevildiğinde, kavuştuğunda, dostun ve aşkın en esaslısını bulduğunda hayat işte böyle müreffeh görünüyor.

hayat, hasta olunca nane limon yapıp gelenlerin olunca gerçekten yaşanabilir oluyor. Allah eksikliğini göstermesin. en çok korktuğum şey, böyle zamanlarda başını okşayacak bir elin yokluğu, bu dipsiz yalnızlık. hastalıktan daha beter bir şifasızlık.

sığ fikirli, dar görüşlü, hiçbir surette esnemeyen ve tek bir doğrusu olan bir insanla karşılaşacağım ve böyle birisi olduğunu anlamayıp onu hayatımın kayda değer bir köşesinde ağırlayacağım diye ödüm kopuyor.

birine içini ne kadar çok açarsan, ondan yara alma olasılığın o denli artar. sevginin boyutu ile ondan alacağımız yaranın derinliği doğru orantılıdır. kalbimizin çeperlerinden kimi aşırıp içeri aldıysak onun açtığı yara, hepsinden daha çok kanar.

zaman geçiyor; insan ziyan oluşunun farkına hemen varamıyor. bakıyorum ki başkalarının hakkına girmemek için en çok kendi hakkıma girmişim. kimseyi incitip üzmeyeyim diye diye, kalbinde yara almamış yeri kalmayan birine dönüşmüşüm.

bazı insanlara hayatımıza girip çıktıkları ve bizde bu denli köklü bir değişime vesile oldukları için teşekkür edesim geliyor. sen beni böyle yaralamasaydın asla bugünkü "ben" olamayacaktım. bir kalp kırıklığı, nelere vesile oldu. şer gibi gözüken o yara, hayrın ta kendisi oldu.

kilit nokta çaba. bir hikâyede birbirini gerçekten seven iki insan varsa, ikisinin de geçinmeye gönlü ve çabası varsa, yol ne kadar çatallaşırsa çatallaşsın yine de bütün yolların sonu birbirlerine çıkar.

son bir defa karşılaşmayı ve seni affettiğimi bilmeni isterdim. affetmediğim her gün kalbimde tonlarca ağırlık hissettim. taşınamaz bu yükten kurtulmanın tek yolu buydu. sen şimdi beni duyamayacak kadar uzağımdasın ama affedildin, canımın yongası… bu kalp seni affetti.

zamanında arkadaşlık için verdiğiniz tavizler, yakın bulup gösterdiğiniz zayıf yanlarınız ilk ters düşüşte silah olarak kullanılıyor. çok üzülmüştünüz koşup ona anlatmıştınız. o da bütün bunları size saplayacağı hançer olarak biriktirmiş. ne acı.

insan bazen özenilmeye o kadar ihtiyaç duyuyor ki. ihtimamla yaklaştığı kalpler kadar kendi kalbine de öyle yaklaşılsın istiyor. sırf "sen seviyorsun" diye bir şeyler yapılmasının ve senin için çaba sarf edilmesinin kalpte uyandırdığı saadet yankısının tarifi olmasın istiyor.

Milletimizin başı sağ olsun 🇹🇷

insan faktörünü hayatın hiçbir yerinde es geçmemek gerekiyor. ondan hiç ummazdım dememek gerekiyor. insanoğlu çünkü, umulmayanı yapmakla meşhurdur. hayal kırıklığına uğratandır. dostum diye sarıldığın, sînene yara olandır.

çaba ancak kıymet bilenedir. vefa, vefa gösterenedir. hayatınızı cehenneme çeviren birisine merhamet göstermeseniz de olur. çünkü insanın kendi hukukuna girmesi diye bir şey de vardır. müsamahakâr davranacağım ve iyi bir insan olacağım diye ruhunuzu tahrip etmeyin, ettirmeyin.