Bugün kendime "başarabilirsin" dedim, ama sonra vazgeçtim. Yine de denedim işte, o da bir başarı sayılır.

Güne motivasyonla başladım ama 10 dakika sonra sıkıldım. Zaten her şey kısa ömürlü bu hayatta.

Herkesin hayatı yolunda gibi görünüyor, bense yolun başını bulamıyorum.

Aynaya bakıyorum ve diyorum ki: "Sen harikasın!" Tabii aynanın da bir etkisi olabilir.

Kendimden başka kimseye bağımlı değilim; kendi dramam yetiyor.

Kendimi bulmaya çalışmaktan yoruldum, belki de hiç kaybolmadım ama bulduğumu sanıyordum. Şimdi sadece olduğum yerde duruyorum.

Bazen aynada kendime bakıyorum, ne ara bu kadar büyüdük biz?

Saçım başım dağınık ama ruhum tam. Sanırım bu da bir başarıdır.

Bazen sessizlik en iyi cevaptır. Özellikle gereksiz diyaloglara girmemek için.

Bugün kendimi en çok sevdiğim benle tanıştırdım. Sonunda tanıştık, ne güzelsin.

Kendini sevme işi bayağı bir zor işmiş. Ama yavaş yavaş alışıyorum. Arada bir kendime çiçek alıp mutlu oluyorum.

Kendimi bulmam lazım ama önce kaybolduğum yerden çıkabilsem çok iyi olurdu.

Dolabımda giyecek bir sürü şey var ama yine de giyecek hiçbir şey bulamıyorum. Klasik.

Bugün de kendime "Bu defa ciddiye alacağım." dedim. Sonuç? Bildiğim gibi devam.

Gözlerimi kapattığımda hayaller görüyorum, ama gözümü açtığımda sadece gerçekler.

İnsanlar başarılarıyla övünürken ben, daha bugün çoraplarımın eşini buldum diye mutlu oldum.

Aşk? Aşkta bile kazanan ben oluyorum. Çünkü kimse benimle yarışamaz. Gerçekler acıdır.

Plan yapmadan yaşamak daha kolay. Hayat zaten kafasına göre takılıyor, bana sormuyor bile.

Plan yapmak iyidir ama planların bozulması daha da iyidir. Çünkü o zaman kendimle baş başa kalıyorum.

İnsan, her istediğini elde edemeyince aslında ihtiyacı olanın bu olduğunu anlıyor. Ama yine de istemekten vazgeçmiyor.