"O kadar güzelsin ki , Kendin de bilmiyorsun. Ölüm düşüncesini koparıp almalı senden, Asıl vurulan benim, sen boşuna ölüyorsun.."

Insan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.

Hem beddua edecek kadar öfken, hem kapısında sabahlayacak kadar sevgin vardır. Gitse de beklenir, dönse de affedilmez. En acısı da hem nefretinden yanarsın, hem sevginden delirirsin! Yaşadın mı bu kahrolası aşkı? Birini hâlâ sevmek, ama artık asla yanında istememek...