هربار با این وویس من یه بار از اول میمیرم. خون تو با هیچی پاک نمیشه.

یعنی واقعا ما به دنیا اومدیم که فقط بجنگیم؟ پس کی نوبت زندگی کردن می‌رسه؟ من حتی یادم رفته آرزوهام چی بود.

این چه وصل شدنی بود. کاشکی مرده بودم.

ولی واقعیت اینه که نمردیم. زنده‌ایم و من چقدر از زنده بودنم شرمنده‌ام.

۱۸ دی سالگرد هواپیمای اوکراینی بود. کی فکرشو می‌کرد چنین روزی در تاریخ ایران از این هم سیاه‌تر بشه.

پدرم تعریف کرده بود چطور در جنگ ۸ساله بین پیکرهای چیده‌شده دنبال پسرعموش می‌گشتن. آخر از جورابهای طرح‌داری که از پدرم قرض گرفته بود شناساییش میکنن. همیشه فکر می‌کردم چه حسی داشته. حالا با دیدن ویدیوها نیاز به تصور نیست. خامنه‌ای همون کاری رو با ایرانی‌ها کرد که صدام حسین می‌کرد.

من هم پسر کسی هستم، ۹۸. به مامان چیزی نگو، ۴۰۱. سپهر بابا کجایی، ۴۰۴. ...

ما هنوز حتی وقت نکردیم راجب کسایی که خبری نیست ازشون حرف بزنیم. کسایی که معلوم نیست چند روزه دستگیر شدن، داره چه بلایی سرشون میاد.

میترسم از خونه برم بیرون. میترسم هرجایی پا بذارم به این فکر کنم که “دو هفته پیش اینجاهم کسی کشته شده”. شاید دقیقا اونجایی که من قدم میذارم، رد خون باشه. میترسم با مردم چشم تو چشم شم. ما همه جوون میمیریم. اگه الان زنده‌ایم، هیچ دلیلی بجز شانسمون نداره.

وقتی سه سال پیش یکی گفت “شما نمیفهمین وقتی میگیم ما میترسیم یکی بندازتمون جلوی مترو(بخاطر بی حجابی)”، اونموقع فهمیدم که هرروزی که زنده میمونیم فقط از سر خوش شانسیه. این درد هیچوقت آروم نمیشه. همیشه تو قلبم نگهش میدارم. امیدوارم هیچوقت اروم نشه.

“کامیون یخچال‌ دار” ….

بابا من اصلا نمیدونستم میشه این حجم از غم رو تجربه کرد.

"توپ تانک مسلسل دیگر اثر ندارد به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد"

اینقدر کشتن که به نظرشون 3000نفر کمه، با غرور و بدون خجالت لیست منتشر میکنن...

آبان ۹۸ منابع خارجی گفتن ۱۵۰۰ نفر کشته شدن، ما گفتیم نه بابا مگه می‌شه هزار و پوووونصد نفر؟ الان خودشون لیست دادن که ما ۳۰۰۰ تا کشتیم نه ۳۰ هزارتا.

یک ماه گذشت 🖤