«وطن‌جان! خسته‌ام، پایانِ خوبِ داستانت کو؟» - حسین جنتی.

دنیا غزلی داشت به کوتاهیِ یک عمر دلگیرترین مصرعِ آن زیستنم بود... • هادی معراجی

میگویی چرا غمگینی من اینه ی توأم وطن...

هوای برگشتنم بود اگه بال و پری داشتم برمیگشتم اگه اینجا خودمو جا نمیذاشتم

حق با جناب آذر بود "من زندگی را سخت مجبورم " فکر کنم ما زندگی را سخت مجبوریم

"شهريارا" گو دل از ما مهربانان نشکنيد ورنه قاضي در قضا نامهرباني مي کند

من هم ایدینم. شاید هم تعداد زیادیمون ایدینیم!

ویران شده را حوصله ی منت معمار نباشد ویرانه ی ما را بگذارید که ویران بماند...

ما با لغت میزنیم اونا زدن با لگد اما جنگ جنگه چه با پا چه با دهن...

عشق از آن مردان شجاع است... برای مردهای ضعیف مادرانشان زن می‌گیرند!

«مادرم نخستین کشور من بود نخستین مکانی که در آن زیستم»

زنِ سالم حتی در آزادی ؛ مرز های شخصی اش را حفظ می‌کند همانطور که مردِ سالم حتی در ثروت ، وفاداری اش را

تو نه دوری تا انتظارت کشم و نه نزدیکی تا دیدارت کنم و نه از آنِ منی تا قلب‌ام آرام گیرد و نه من محروم از توام تا فراموش‌ات کنم تو در میانه‌ی همه چیزی

اشتباه نکن رفتنت فاجعه نیست برایم من ایستاده می‌میرم چون بیدهای مجنون…

اگر روابط انسانی انقدر پیچیده نبود؛ چای ام را در دست می‌گرفتم و به سمت خانه ات می امدم و از تو میخواستم تمام زندگی ام باشی...

من بعد اینکه گفتم اهمیت نمیدم:

تا آخر عمر درگیر من خواهی بود و تظاهر می کنی که نیستی... مقایسه تو را از پا در خواهد آورد "من" می دانم به کجای قلبت شلیک کرده ام "تو" دیگر خوب نخواهی شد...

امروز روز اول دی ماه است من راز فصل هارا میدانم و لحظه هارا میفهمم نجات دهنده در گور خفته است و خاک خاک پذیرنده اشارتی است به ارامش...

پس چرا برا ما همچین شد🦦

You stay on my mind All the time,all the time