ยิ่งได้จ้องดวงตาคู่เล็กนั่นยิ่งรู้สึกประหลาด เม้มปากเข้าหากัน ใบหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่เป็นมิตรเท่าไหร่ ยิ่งคำแนะนำตัวของอีกฝ่ายแล้ว ยิ่งหวั่นใจมากขึ้นไปอีก เหมือนจะไม่มีพิษภัยแต่วางใจไม่ได้ ❝เซนเซย์ที่คุนุกิงาโอกะ.. เป็นยังไงงั้นเหรอครับ?❞

— ❝ 𝐒𝐨𝐫𝐫𝐲, 𝐈'𝐯𝐞 𝐡𝐚𝐝 𝐞𝐧𝐨𝐮𝐠𝐡 𝐨𝐟 𝐫𝐮𝐧𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐰𝐚𝐲, 𝐒𝐨𝐩𝐡𝐢𝐞. 𝐍𝐨𝐰 𝐈'𝐯𝐞 𝐠𝐨𝐭 𝐬𝐨𝐦𝐞𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐈 𝐰𝐚𝐧𝐭 𝐭𝐨 𝐩𝐫𝐨𝐭𝐞𝐜𝐭. 𝐈𝐭'𝐬 𝐲𝐨𝐮. ❞ — 〈 𝐇𝐎𝐖𝐋 〉

“นอนกันหรือยัง?”

"ไงคะทุกคนไม่ได้คุยกันนานเลย!" "คิดถึงกันรึเปล่าคะ?ฉันคิดถึงทุกคนมากเลย!"

“ฉันกำลังจะทานมื้อเช้าเลยล่ะ— เธอะจะแวะมาทานด้วยกันก็ได้นะ”

“วันนี้ว่างหรือเปล่า— ไปเดินเล่นในเมืองกันไหมคนสวย?”

母の日なので幸せなママとエマを描きました

คนๆนั้นเองงั้นเหรอ.. คนที่คอยช่วยเหลือพวกปศุสัตว์เด็กอย่างเขามาตั้งแต่ต้น, ร้อยเรียงผ่านกาลเวลามาตามตัวอักษร คนที่.. ไปยืมชื่อเขามา ❝. . .❞ อดที่จะลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่งมิได้เลย

กระแอมเล็กน้อยพอให้หายเกร็ง คิดเสียว่าบอกชื่อจริงไปจะดีกว่า ❝ผมนอร์แมน ยินดีที่ได้พบครับคุณ . . ?❞ รอยยิ้มคลี่ขึ้นมาประดับ ยื่นมือออกไปข้างหน้า หมายจับมือเพื่อเป็นการทักทาย

Isabella-- |The promise​ neverland [73584]​ ....... "สวัสดีลูกๆที่น่ารักของฉัน"