⠀⠀⠀⠀⠀ “ ถึงจะสูญเสีย ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ถึงจะเจ็บปวดเจียนตายขนาดไหนก็ตาม ” ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

ยามบุปผาแย้มบานในเงามืดมิด ดวงเนตรสีหม่นไร้ซึ่งเงาจิตวิญญาณ ดุจหินผาอันเย็นเยือก ไร้คำกล่าว ไร้ซึ่งรอยยิ้ม และปรารถนา เส้นทางที่ทอดยาวไกลออกมากลับมีเพียงแค่คำว่า ควรทำ ไม่ทำ เป็นเช่นนี้มานานนัก กระทั่ง 「เพราะได้พบ」 ดวงใจที่เคยเงียบงันจึงได้เปล่งเสียงก้องอีกครั้ง · ʚɞ · 𓂃

⠀ ⠀ ⠀⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ ⠀ 胡蝶しのぶ 🪻 “𝙂𝙤𝙤𝙙 𝙚𝙫𝙚𝙣𝙞𝙣𝙜, 𝙩𝙝𝙚 𝙢𝙤𝙤𝙣 𝙞𝙨 𝐛𝐞𝐚𝐮𝐭𝐢𝐟𝐮𝐥 𝙩𝙤𝙣𝙞𝙜𝙝𝙩”

ᴛʜᴇ ꜱᴛᴏɴᴇ ʜᴀꜱʜɪʀᴀ ⛰︎ ོ ʜɪᴍᴇᴊɪᴍᴀ ɢʏᴏᴍᴇɪ ᴜɴᴏꜰꜰɪᴄɪᴀʟ : ʀᴘ | ᴛʜ

⠀ ⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀不死川 実弥 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀𝑺𝗵𝗶𝗻𝗮𝘇𝘂𝗴𝗮𝘄𝗮 𝑺𝗮𝗻𝗲𝗺𝗶 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀✦ — 𝐖𝘪𝘯𝘥 𝐏𝘪𝘭𝘭𝘢𝘳𝘴 🌪️ ⠀ ⠀

ชิ เล่นระเบิดแหล่งกบดานฉันซะอลังการเชียว แต่คนอย่างฉันน่ะตายยากโว้ย! เพราะฉะนั้นจะมาอยู่เฉยกันได้ยังไง เอ้า ไป๊ ทำให้ตัวเองท้องหิวก่อนมื้อเที่ยงซะ ฝึกรอบบ่ายมาบ่นโอดโอยหิวข้าวไม่มีแวะพักระหว่างทางหรอกเฟ้ย

“โฮ่ย— ฮิเมจิมะ!” โบกมือทักทายไหว ๆ ยิ้มแย้มให้สหายร่วมตำแหน่งยกใหญ่ น่าเสียดายอย่างว่า แต่รอบนี้ไม่ให้โดนระเบิดอย่างอลังการแล้ว, พูดจริง “ละสายตาไปเดี๋ยวเดียว กลับมาดูก็ระเบิดราบเป็นหน้ากลองหมด...เอาเถอะ ฝึกเด็ก ๆ เป็นยังไงบ้างล่ะ!”

จะให้ทักว่าโทมิโอกะอีกครั้งก็ยังไงอยู่ แต่อ่านจากสีหน้าและแววตาที่ดูเหมือนความโล่งใจโดยไม่ใช่อยู่ในงานไว้อาลัยใครสักคนแล้ว คงจะกำลังสื่อว่าดีใจปนยกภูเขาออกจากอกไปด้วยล่ะมั้ง “ไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครวิ่งสติกระเจิงหาให้ทั่วหรอก” เพื่อสวัสดิภาพหูน่ะ

ดั่งความสงบของป่าไผ่พันปีถูกรบกวนด้วยคลื่นลมโหมกระหน่ำ ยามนี้ชินาสึงาวะได้ส่งตนเองมายืนเป็นที่ประจักษ์อยู่ ณ ลานกว้างสำหรับฝึกฝนของเสาหลักวารีเป็นที่เรียบร้อย

ได้ยินแบบเต็มสองหูเลยล่ะ แม่หนู