ผูกกับบทกวี ฝังกับเสียงดนตรี

ตัวตนคือความดาษดื่น แต่ความดาษดื่นเช่นนี้แหละ ที่สร้างความเป็นคุณ

ดนตรีคือยาเสพติดที่ถูกกฏหมาย

“ฉันนึกถึงอนาคตของตัวเองไม่ออกหรอกค่ะ ฉันมีแค่วันพรุ่งนี้เท่านั้น คุณอาจจะแย้งว่าวันพรุ่งนี้ที่เรียงร้อยกันและทอดยาวไปข้างหน้าก็คืออนาคตไม่ใช่หรือ แต่สำหรับฉันที่ยืนอยู่ ณ ชั่วขณะที่ ‘พรุ่งนี้’ เปลี่ยนเป็น ‘วันนี้’ เวลาเพียงแค่ไหลเลื่อนไป ฉันไม่ได้ไปไหนเลย นั่นไม่ใช่อนาคตหรอกค่ะ”

สถานบริการด้านความเศร้า ยับเยิน ผุกร่อน ไม่เหมาะเยี่ยมเยือน “กรุณายื่นจำนวนหยดที่คุณต้องการถอน” “จนกว่าธนาคารน้ำตาจะสิ้นสุดบริการ” ฉันเจ๊งในชั่วพริบตา เพราะจ่ายความโศกศัลย์ก้อนใหญ่ให้คุณ และมันถูกนำไปวางทิ้งไว้ ข้างถังขยะซีดเก่าคูหาถัดไป

mazzy star – among my swan cassette

ขอบคุณที่ค้นพบฉัน และขอบคุณที่อยู่ให้ฉันค้นพบ

คุณเป็นเหมือนสายลมอุ่นในฤดูหนาว เป็นเมือนบ้านในทุกคราวที่ต้องการหลบฝน เป็นสายน้ำปลอบประโลมใจราวเวทมนตร์ เป็นบุคคลหาสิ่งใดเทียบ เปรียบปาน

เพราะมองไม่เห็นรอยแผล ข้าพเจ้าจึงไม่สามารถรักษามันได้

เราจะหนีไปด้วยกัน เหมือนหนังรักที่ดัง ๆ เธอและฉันตลอดไป

ฉันพร่ำพูดว่าอยากตาย เพราะโหยหาการมีชีวิต

เพราะคุณคือความสุขเพียงหนึ่งเดียวในโลกอันแสนเส็งเคร็งนี่

ตราบใดที่ฉันดำรงอยู่ คุณจะถูกรักเสมอ

ฝากพกฉันไปด้วย ในทุกบทเพลง ในทุกความสุขที่คุณประสบ ในบางเรื่องเล่า และในบางความฝัน ให้ฉันได้ปรากฏเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในความคิดของคุณ ก็ถือเป็นความเมตตาที่มากเกินกว่าหญิงสาวคนนี้จะจินตนาการถึงแล้ว

เราต่างเป็นเพลงเศร้าของใครสักคน

ขอให้หาพบ ตัวตนที่ทำหล่นหายระหว่างการเติบโต

แววตาของเธอยังคงงามดังเดิม เพียงคนได้มองข้างในนั้นเปลี่ยน

หากรู้ว่าเธอจะต้องไปตอนหกโมงเย็น ตั้งแต่ห้าโมงเย็นฉันจะเริ่มเศร้า