Erkeklerin bayanlarla arkadaş olmasını yiyip içip gülüp eğlenerek dostça vakit geçirebilmelerini gayet doğal ve insanî buluyorum. Ama modernlik adı altında saçma el kol hareketlerini gereksiz fiziksel yakınlıkları anlamsız buluyorum. Ya ben modern değilim ya da bu çağ.

Yakın çevremde bir kadının öldürülmüş olması hayatta erkeklere olan bakış açımı daha da olumsuz yönden etkiledi. Güvensizliğim ve ön yargılarım bir gecede arttı. Katilin bulunması içime biraz su serpse de ne bu dünyaya ne de erkeklere sanırım artık güvenemeyeceğim.

Y vitamini 🌲

Mükemmel denk gelişler🌲

Bir insan, hayatının bir aşamasında bir kez hayal kırıklığına uğruyorsa ben aynı noktada pek çok kez hayal kırıklığına uğruyorum. Hem de ümitlerimle en inandığım noktada savrulup defalarca en dibe vuruyorum. O günün de sabahını zor edip ertesi gün umut topluyorum.

Son birkaç yılın tekrarlanan diyaloğu şöyle: Akrabalar: Ne zaman evleniyorsun? Annem: O kimseyi beğenmiyor.😀

Makalemi bitirmek için akademik ilham perilerimi bekliyorum.🙏

Telefonumda yıllardır görüşmediğim arkadaşlarımın kına videoları bile duruyormuş. İnsanlar hayatımdan eksilse de geçen güzel günleri hatıraları silip atamıyorum.

Hayatı düşününce "Kalbim ve ruhum asla bu asrın dengi değil" diyorum. Vicdanın, utanmanın, cesaretin, dürüstlüğün, sevmenin, sevilebilmenin kısacası tüm insanî meziyetlerin yitirilmediği bir çağda yaşamalıydık.

Bazen öyle şeyler oluyor ki nazar mı bahtsızlık mı desem bilemiyorum, günlerce de ağlayasım geliyor. Sonra güzel insanlara denk geliyorum günüm güzelleşiyor. Velhasıl bazen yaşanılan tüm olumsuzlukların güzel gelişlerin habercisi olacağına dair inancım tazeleniyor.

Bugün doktora gittim. Hastane çıkışında öksürmekten boğulduğum sırada bir teyze yanıma yaklaştı. "Evli misin?" diye sordu. Sonra da" 40 senedir evliyim, keşke bekâr kalsaydım. Sakın evlenme." diyerek gitti. 😀

Bazı parfüm çeşitleri toplum sağlığı için yasaklanmalı. Bu kadar rahatsız edici bu kadar kalıcı bir koku olamaz.

İletişim becerileri zorunlu kazanılması gereken bir beceri olmalı. Ayrıca devlet kurumlarındaki bireylerin düzenli olarak iletişim yeterlikleri ölçülmeli. Bireyler en azından basit düzeyde selam alıp verebilmeli.

"Belki de aşk, bir insanı değiştirmek için en güçlü sebepti” dedi. Bu sözün üstüne daha farklı şeyler beklemiştim ama umduğumu pek de bulamadım. Kimse aşkı icin mücadele etmedi. Bence gerçek hayat bundan ibaret. Süslü cümlelerle ifade edilenlerin sonu dümdüz ruhsuz bir bitiş.

Çocukken "İnsanlar neden bu kadar kötü?" diye üzülüyordum, ağlıyordum. Yıllar geçti ama yine aynı soruyu kendime sorup duruyorum, cevabını bulamıyorum.

Yazılı ve sözlü iletişim becerilerinin her birey için eğitim düzeyi fark etmeksizin zorunlu beceri olması gerektiğini düşünüyorum. Bu becerilerde yeterliği olmayanlar topluma bile karışmamalı.