Yakın arkadaşlar bu hayatın balkonudur

napıyım venüs aslansam 🥺

annemle tanıştırdığım bütün arkadaşlarımın annemle daha samimi olması şoku

hayatta en sevdiğim ve beni en çok seven iki kişi arasında seçim yapmam gerekiyormuş gibi hissettim, bu dünyada cehennemi yaşamadım da demem artık

bencil, saygısız, gevşek, kudurmuş...vs

çok erken ebeveyn oldum hem de kendi ebeveynlerime..

birine çamur atarken ilk eliniz kirleniyor bilin istedim..

Hissiz veya merhametsiz değiliz. Sadece bu çağa denk gelmenin neticesinde duygularımızı saklar olduk, yeni birini tanımanın verdiği yükü taşıyacak halimiz kalmadı..Sanki tek bir hakkımız var gibi, bir tek o mutluluğu bekliyormuşuz gibi sabrediyoruz. Gerisi yorucu, üzücü, kırıcı.

aynen öyle..

"yeni biriyle tanışmaktan, o kişiye güvenmekten, o insana hayatımı özetlemekten, o insanın, özetin içindeki kırılgan noktalardan beni vurmasından, güven duygumun körelmesinden ve bu kısır döngüden o kadar çok yoruldum ki, artık yeni bir insanla tanışmaya tenezzül bile etmiyorum."

karıyla kızla işi olmayıp bir bana doyamayan erkek ✅

yüreğim soğudu yakamam bidaha (genel)

“hayat işte”

“Kimseye bile isteye sırtımı dönmedim. Gönlümdeki kimseye yalan söylemedim. Yarı yolda veya şüphe içinde bırakmadım. Gönül eğlendirmedim. Sevdasına gönül verdiğim bile oldu bir şeylerin değerini ve sevmeyi bildiğimden. Ama hayat yine en çok beni yordu, olsun vicdanım rahat.”

biz neden bu hale geldik?

bir zamanlar bana iyiliği dokunmuş, beraber güldüğüm veya ağladığım ama şuan hayatımda olmayan insanların hep iyi olmaları için dua ediyorum, mutlu haberlerini duyunca bende mutlu oluyorum

anne baba bencilliği diye bir şey var olan dünyaya getirdiklerine oluyor