Tek bir insan görmeye bile tahammülüm yok ama seni sabaha kadar izlerim.

Daha iyisi her zaman bulunur, daha iyinin peşine düşen mümkünse bize uğramasın.

Ben hep sahnedeyim, dostuma da düşmanıma da iyi seyirler...

Ama sen beni en derin yerlerimden parçalarken, ben senin mutluluğun için öyle çok çabaladım ki.

Sonra bir Müslüm Gürses şarkısı yankılanacak kulaklarında "sıla mı, gurbet mi adını sen koy diyecek." Adını koyamadığın duygular yaşayacaksın.

Sana bir ömür adayışımı fark etmemiş gibisin.

farkında mısınız bilemem ama baya derinden çürüyor gençliğimiz. Bir düşünün şu anınızı. Bir şeyleri bekliyosunuz ama bi yandan çürüyorsunuz.

Susmak muazzam bir olay. Mesela canını yakıyorlar, sen sadece susuyorsun. Bir nevi vursalar ölmem diyorsun ama kimse duymuyor.

Ben sana hiç yetişemedim. Önce kavgam vardı, savaşım vardı, intikamım vardı, beni affet...

ya düşman ya pişman ama elbet bir gün.

sen hiç yanılmadın mı, hiç olmayacağını bildiğin halde kabullenmeden çabalamaya devam etmedin mi.

Ve seni, benim hayatıma uğratan kaderin de vardır bi bildiği.

Ben bu hayatta insanları ya anılarıyla ya da acılarıyla hatırladım hep. Hayatıma girdikten sonra değişmeyen insan hiç görmedim. Ya kendini toplamaya geldi birileri ya da dağılmışlığının acısını benden çıkartmaya. Kimsede çıkıp benim iyi olmam için düşünüp gelmedi.

Kızmadım, öfkelenmedim. Kibirli ya da gururlu da değilim. Sadece çok üzüldüm ve bu senin anlayabileceğin gibi değil.