Kısacık hikayemin yaşlandığı, uzun günler..

Allah'ım kalbime ferahlık ver.

O büyük sessizliğin bağrı mı olur, kimsenin bilmediği bir ağrı mı; Gider kendine gömülürsün… Kim fark eder boşluğunu, ardın sıra kim ağlar..? Kim hatırlar güzelliklerini, senin için kim yanar..?

İnsanların telaş içinde koşturmaları arasında sessizce durup, tüm dünyanın hızlıca yanımdan geçip gitmesini izliyorum...

........ göçmen kuşun gariplik duygusudur yaşam.

Rehavet çökük omuzlarını silkeleyip, acısına sunulan şekeri reddeden bir "çocuk" olsam dedi. Göğsünün tam ortasında canına kast eden yumruya...

Hakikati görürcesine bildiğini sanır insan... Gözlerinin algısına beyninin kattığı kurguyla...!

Hafif kağıtlarda ağır cümleler...

Gönül kırmak çanak değil ki. Kırığı onara kişi...

Bulanır kanserlere akciğer. Birbiri ardına yaktığım sigara çividir tabutuma. Boş ver dumanıma doysun her yer...

Ah uçsuz kalemimin satırlara dökemediği bucaksız kelimelerim...

Yağmur suları biriktiriyorum, göz çukurlarımda...

Kul büsbütün kendinden geçmedikçe, gönlünde cenabı Allah'ın birliği gerçekleşmez. Bu kişinin yok olmasıdır.

Bir sandal gibi deryanın kucağına salıyorum düşlerimi. Martıların çığlıklarıyla ağlayıp, balıkların ıslıklarıyla dans ediyorum…

Çöller aşırıp Yusuf'un kokusunu sürdü gözlerime hoyrat bir rüzgar... Kör bakıp, ondandır duru görüşüm...!

Yabancıyım, uyumsuz, sıkılgan ve eğreti....

Sen hiç “hiç” oldun mu.?

Bitkin bedenim ruhuma çelme takıyor...

Elifim noktalandı... Nokta •