Manzara ne kadar güzel olsa da üşüten pencereyi kapatmak gerekir.

Yaşıyorsak hayatta olduğumuzdan değil

Uçurumun kenarına getirdin ömrümü

Ellerin boğazımı sıkıyor adeta sana olan aşkım acizliğimdendir duygularımın altında ezilirken halen daha seni beklemem ise aşkımın büyüklüğündendir.

Yapayalnız kaldığımız bu sokaklarda kendimizi ararken kaybolmuştuk

Herkese göre farklıyız: kimine göre kolay, kimine göre zor;ya da bazılarına sevgi ile bakarken diğerlerine nefret dolu tamamen karşımızdaki kişiye yüklediğimiz anlamdan ibaret.

Ellerin kanıyor ve sırf acıdan zevk almaya alıştığın için paramparça olana dek bırakmak istemiyorsun acı çekici hale geliyor günün sonunda cam kırıklarının ortasında kendini sorguluyorsun

Ben seninle sevgilim Mutsuz ama bahtiyardım

Ne istediği de ne yaptığı da belli olmayan ve kendini düşünerek hareket eden hiçbir insanla uğraşamam.

Aşk senden nefret edememekti Kendimle senin aranda kalmaktı Senden vazgeçememekti.

Tenin kokusu huzurum Evim ise kolların olmuştu

Bana yanlış yapan her insanın ölmesini istiyorum

'sevdiğin adamın ihanetiyle sevmediğin adamın sadakati arasında ezilmek'

Gitmek isteyene tek bir teker yetermiş

İçim içimi yese de ölsem de dönmeyeceğim

Gözlerimi kapatsam yüzünü görür müyüm?

Acımasızca geçip giden zamandan geriye kalan sadece yalnızlıklarımız

Çok kadın gerçekten de hiç kadındır çarşıya pirince giderken evdeki bulgurdan olduğunu kapıda kalınca anlarsın

Beni iki kez tanıyacaksın birincisi seni sevdiğimde ikincisi ise senden nefret ettiğimde