และคนที่ไม่ตามกระแสเก่งที่สุดก็คือคนไม่มีตังค์

ลองจินตนาการเปลี่ยนเฉดสีแบบบ้านคนไทย

จริง แอบรู้สึกว่าคัลเจ้อการหางานช่วงนี้มันแย่กว่าเมื่อ 3-4 ปีก่อนจริง ขอสกิลล้านแปด สโคปงานล้านสอง รวบตำแหน่งหลายตำแหน่งให้มาอยู่ตำแหน่งเดียว สวัสดิการแบบกรือจอกกก แถมต่อรองเงินเดือน นี่ขนาดทดลองตลาดหางานใหม่ ยังไม่เจอที่ไหนให้สวัสดิการเทียบเท่าบอเก่าเลย พูดเลยว่า งานหาไม่ยาก

เมื่อคุณเป็นอยู่ติดบ้าน คนไม่มีเงินและขี้เกียจ แต่อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนน่านับถือ 🙂‍↕️

ฉันไม่ตกเป็นทาสวัตถุนิยมเพราะฉันไม่มีตังค์

555 รอบตัวนี่ไม่มีอะ ขนาดหลานที่พ่อแม่มีตัง มันยังกินอะไรไม่รู้อยู่เลย มาม่า ใส้กรอก อะไรตามเรื่อง พ่อแม่ก็ซื้อข้าวทั่วไปให้กิน ไม่เห็นมันกินซูชิทุกวันเลย อันที่กินทุกวันแบบของแพงๆถ้าไม่รวยก็พ่อแม่ใช้เงินฟุ้งเฟ้อแล้ว

เคยบอกตั้งแต่ตอนกระแสแอนตี้หยกแล้วว่าเดี๋ยวก็ซ้ำรอยเนติวิทย์ จากกระแสด่าจะกลับมาชื่นชมและยกย่องกับการมาก่อนกาลของเธอ #หยกธนลภย์

กูป่ะ

แต่มีตังก็ไม่กล้าซื้อไรมากมายนะ กลัวเงินหมด หมดไปกับการลงทุนมากกว่า 🙂 หมดไปเยอะจริงๆ

ลงทุน = ซื้ออุปกรณ์มาทำร้านไรสักอย่าง แต่พอทำแล้วคิดว่าไม่น่ามีใครมาซื้อ เลยไม่ทำต่อ เนี่ย

ไดกิ้น 10 ปีละยังเย็นฉ่ำ ส่วนซัมซุง หนีไป เปิด 20 เหมือน 27 ร้อนมาก

จากผลสำรวจในโพสต์นี้ 90% ของคนที่ไม่ตามเทรนด์ ไม่วิ่งตามบิวตี้สแตนดาด ไม่บ้าพัฒนาตัวเอง คือคนขี้เกียจและไม่มีเงิน จบ เหมือนฉันเลยหนิ

เด็กน้อยเล่นเน็ตครั้งแรก ตอนปี 2538 ด้วย modem 33.6k เสียค่าเน็ตชั่วโมงละ 15 บาท ต้องซื้อเหมาแพคทีละ20 ชั่วโมง แล้วจะโดนที่บ้านด่าเพราะโทรศัพท์บ้านจะใช้ไม่ได้ เผลอแป๊บเดียว 30 ปี มาไกลนะ ยุคนั้น กับยุคนี้

พอเงินน้อย ต้องใช้ประหยัด แล้วพบว่าตัวเองก็อยู่ได้แบบไม่ทุกข์ระทมมาก มันกลายเป็นว่าเราต้องการนู่นนี่น้อยลงจริง เรียกได้ว่าใช้ชีวิตแบบไม่กระตุ้นเศรษฐกิจเลย ยิ่งประหยัดได้ = ยิ่งภูมิใจ โกโกริโกะเกมกึ๋ย mode

ถ้าพ่อแม่จ่ายได้ และชอบกินเหมือนกัน มันก็ไม่ใช่ปัญหาปะ แค่อย่าฝืนเวอร์วังเกินตัว ‼️ แต่ก็ต้องสอนลูกด้วยว่า การเลือกกินอาหารดีๆต้องไม่ใช่แค่ราคา แต่รวมถึงสุขอนามัยที่เหมาะสมด้วย ถ้าอยากกินแบบนี้ต่อไป ก็ต้องตั้งใจเรียนจบทำงานหาเงินเพื่อไลฟ์สไตล์แบบนี้

แม่มีผมในตอนที่แม่ไม่มีอะไรเลยนอกจากพ่อ พ่อก็ไม่มีเงินมากพอที่จะทำให้การเป็นอยู่มันดีที่สุด แต่พ่อก็พยายามที่จะหาเงินจนไม่ได้พักแม้กระทั่งวันหยุด เพื่อที่ผมจะได้เรียนภาษาอังกฤษในโรงเรียนพิเศษแบบเด็กคนอื่น ผมทำได้ดี ผมเก่งที่สุดในห้องเรียน