insan, bazen ezbere bildiği yolların yabancısıdır

bir sabah uyandığında tavana bakarken bulursun kendini ve iç geçirirsin bi anda "ne zaman bitecek bu mutsuzluk hali"dersin.

elimde kalan dupduru bir karanlık"

"gözlerinde bir şehrin terk ediş hikayesi saklı"

her sese aşina olan ruhum kendi sesine yabancı*

bu şehrin karmaşık tarafından yüzünü arıyor gözlerim*

bir bekleyiş içinde olanlara beklediklerini nasip et rabb'im.

ruhumda çıkan fırtına, kalbimin bahçelerini talan ediyordu*