Kırmaktan korkmadığınız o insanlar çekip gittiğinde, size kalan yalnızlık, anlamaktan kaçtığınız her şeyi anlatacak...

Hiç sevilmediğimiz gerçeği bizi kanser edecek de ihale yine içtiğimiz sigaraya kalacak...

Kendini harap ettiğin insanlar, çoğu zaman senin yıkımını görmezler. Onlar senin en kırılgan hâlini değil, en güçlü maskeni tanır. Sen kendini parçalarken, onun hayatında bir cümle bile etmiyorsun. Söylesene ! Kendini harap ettiğin hangi insanın umrundasın?

İnsan, kaderiyle, kaderinden kaçmak için saptığı yolda karşılaşır...

Beni dinleyen değil, anlayan birine ihtiyacım var... Ben zaten kendimle konuşuyorum...

"Beni sevdiği değil, kaybetmeye razı olduğu haliyle hatırlıyorum. İçimde kapanmayan bir yara gibi..."

"Sağır kapıların eşiğinde ziyan etme çığlıklarını..."

Hiçbir coğrafi konum senin kalbin kadar uzak değildi. Ben seni beklerken yalnızlığa çok alıştım. Beni sevmeni beklerken aslında beni hiç sevmeyeceğin gerçeğine daha da çok alıştım...

İnsan kendine acı vereni de çok seviyor, hatta bazen daha çok seviyor...

Özleyen çaresiz, özlenen habersiz...

Geride bıraktığınız hiçbir şey size ait değildir. Vazgeç, vazgeçemediklerinizden...

Yol mu yordu, yoksa yol mu uzadı? Varamadık bir türlü istediğimiz yere. Arafta kaldı her yanımız, ne eskisi gibi olabiliyoruz ne de kendimizi tamamlayabiliyoruz...

Yol, yazılı olanda saklıdır... Bu yüzden yol planladığın yere değil, yazıldığı yere gider...

Öncelik vermediğin bir şeye vakit bulamazsın...

İnsan paradan çok kullanır sevginin sahtesini...

Herkes bir hoşça kal kadar yalnız, herkes bir veda kadar kimsesiz duruyor zamanın kapısında...