İyi bişey olmasına ihtiyaç duymuyorum artık. Kötü şeyler olmaması mutlu olmaya yetiyor.

Yaz, o kadar yaz o kadar çok yaz ki eve gitmek için bile ofisten çıkası gelmiyor insanın.

Sırf şu hindistan cevizli eti pufu yemek bahane olsun diye mecbur bira içeceğim.

Sen bi şarkısın, keskin nişancı değil...

Hayatı kolaylaştıran insanlar; yorgun bi ruhun dinlenme yeri gibi...

Özlem duygusu da promosyon paketi halinde geliyor hep. Onu özle, onunla içtiğin birayı özle, karşılıklı oturduğunuz masayı özle, onunlayken rahatlamış olan kendi halini özle... Başa çıkması kolay bi şey değil ki bu.

Aklımızdan geçenlerin yanımızda olmaması adlı hüzün.

Sezonu bittiği için tüm ışıltısı sönmüş sakin, kendi halinde ve kederli sahil kasabası hüznü var üzerimde...

Neticede altı fincan kahve içen de ölüyor içmeyen de...

Dengesiz biri olduğum konusunda yanılıyor olabilirsin çünkü çok daha dengesiz biriyim.

Hava durumu; açık alanda soğuk bira içilecek derecede.

Kaybettikten sonra fark ettiklerinin hiçbir anlamı kalmıyor.

Şarkının güzelliği... Hiç aklımda yokken bi şişe şarap açacağım galiba şimdi.

Zaman bulamadığımız için değil de zaman ayırmadığımız için. Bazı şeylerin olmayışını böyle düşünmek gerekiyor bazen.

Pazartesi sendromumu pazar günü de çalışarak altetmiş bulunuyorum.

Çok değil ayda bi, iki gün hafta içi tatiline ihtiyacım var. Derdimin devası buymuş resmen.

Umursamamayı seçtiğin her ne varsa biri çıkıp bi vakit onu şarkı yapıyor. Bravo!!!

Herşeye rağmen biraz daha kalsam dediğiniz yerde, gitmenizin istendiğini hissetmek...

Unutulması gerekenleri unutma gücü diliyorum.

O yağmur dualarını bu kadar çok abartmayacaktık.