'O, çocukluktan kalan bir müzik kutusunun ninnisinde kendini kaybederken, ben sadece ona bakarak aklımı kaybettim.'

'Neden sadece sana bakarak bile, tüm o aşağılamaları ve kötü tutumları unutarak burada kalmak istiyorum?'

Notalar, ruhumun hassas noktalarına bir savaş açarken, Kont Jeon'un sadece varlığı ile omuzlarım sarsılıyor, bir şey içimi yakıyor ve ben bastırıyordum bacaklarımı birbirine sanki yeterince kilitli değilmiş gibi.

Acımı, varlığımı, kimliğimi unuttum. Kendimi kaybettim bu tuşların üzerinde birbirine dokunan parmaklarımızda. Yarı kapalı gözlerimden baktığım dünya bulanık bir hal aldı.

Sonra birden durdu. Müzik durdu. Ellerimiz durdu. Dünya durdu. Zaman durdu.

Gözlerim menüyü incelerken, bu öğle vaktinde alkol almanın pek hoş olmayacağı aklımda turluyordu fakat başımı menüden kaldırıp da önümde dikilen kişiyi gördüğüm anda bu fikrin suya düşeceğini içten içe biliyordum. "Theodore?" "Nikolas?"

"Bu yüzyılla ilgili her şey sıkıcı ve yapılabilecek en eğlenceli şey günah işlemek."

"Gözümde bir kadın gibisin."

"Şahsıma ilgi çekicisin. Sen çalışmaya başladıktan sonra, ilginç bir biçimde daha kolay ve daha canlı yazmaya başladığımı fark ettim. Bir nevi bana ilham oluyorsun denebilir."

"Hiçbiri sizin kadar güzel değil." Bakışlarım boynundan yukarı çıkıp yüzünü bulduğu sırada, gözlerinde şu ana dek hiç şahit olmadığım bariz bir şaşkınlık ifadesiyle karşılaştım. Gri gözleri, buz gibi iri iri açılmış, küçük dudakları çok hafif büzülüydü.