Medeniyetin çöküşü ve insanın yapmam deyip de yapacağı şeyler ancak bu kadar iyi anlatılabilirdi. Herkes birden bire kör olsa ne olur? Büyük felaketler kimi için insanlığını hatırlaması kimi içinse unutması demektir. Asıl körlük etrafımızda olanlara duyarsız kalmak değil midir?

Bazen bir yerden değil bir insandan göçmek gerekir. Kimi sabırla emek verilmeyi hak eder kimi vazgeçilmeyi. Çünkü yüreğine değdiğini sandığın, aslında hiçbir şeye değmemiştir...

Hakikat yolu düşünüp sorgulamadan geçer. İnançlar ancak kişinin kendi içinde doğrulandığı zaman anlam kazanır.Bunun için şüpheye ihtiyaç vardır. Latince eski bir söz şöyle der; “Her şeyden kuşku duy” Ya sorgulayıp gerçeği bul ya da söyleneni kabul edip hayata öylece davam et...

Bilinç deneyimden bahsederken sözü edilen şeydir. Ne düşüneceğimize ya da hissedeceğimize, ne göreceğimizden ya da duyacağımızdan daha fazla karar veremeyiz. Her düşünceden bir sürü etmenin bir araya gelmesi sorumludur. Bu durumda bilinç özgür müdür? Bilince dair bir yolculuk...

Doğruluk çıkar için iyiyle kötüyü yer değiştirmek değildir. Etrafında olan onca şeye rağmen kim olman gerektiğini unutmamaktır. Başkasının yanlışı senin yanlışını doğru yapmaz. Ama bu zamanda daha çok Thrasymakhos un Sokrates e dediği gibi; Doğruluk güçlünün işine gelendir...

Aydınlanma doğuştan gelen bir ihtiyaçtır. Sadece okumakla değil okuduğunu, gezip gördüğünü muhakeme etmekle gelişir. Çoğunlukla kim olacağımızı merakımız belirler. Buna göre seçimler yaparız. Makam, mevki, para veya erdem. Aydın insan para zengini değil erdem zengini olmak ister.

Zaman kimine göre yaraları iyileştirir. Kimine göre yaralarla yaşamayı öğretir. Oysa zamanın tek gerçeği akıp gittiğidir. Vakitlerin en kıymetlisi ne geçmiş ne gelecek, sadece şimdi. Asla böyle gelmiş böyle gider deme ve kendi zamanını yakala. Kim bilir? Belki gelecek değişir...

Kibir tedavisi olmayan bir hastalık gibidir. Öylesine kuşatmıştır ki insan kendini göremez. Kendini üstün ve değerli olduğuna inandırmaya çalışır. Böylelikle gerçek benliğini saklar. Bilmelidir ki; Ağacın en üst dalındaki yaprak bile kuruyup yere düşecektir... Kim düşmedi ki ?

Umut her canlının hayata tutunmasını sağlar. Yavru deniz kaplumbağalarının denize ulaşmaya çalışması gibi, Karanlığın hüznünde kaybolanın şafağı beklemesi gibi. Düştüğün yerden ancak umutla kalkarsın. Her nefes yeni bir umuttur. Umudu kaybedersen ölümü özlersin...

Asırlar boyu insanın yegane düşmanı cehalet olmuştur. Karanlıkta olan gafil kişi güç sahibinin işaret ettiği yolu ışık sanır. Aydınlığa yürüdüğünü sanan ideoloji tutkunu kendini karşı olduğu düzene hizmet ederken bulur. Akıl sahibi ise her oyunda kuklaya bakıp kuklacıyı görür...

Yeryüzündeki her canlının birincil amacı yaşamı devam ettirmektir. İnsan ise yaşamı yok etmeye çalışır. Savaşlar, nükleer enerji, iklim değişikliği ve bitmek bilmeyen güç arzusu… Tüm inanç sistemlerinde Tanrı dan beklenen bir kıyamet vardır ancak: İnsanın kıyameti kendisidir…

Tahammülsüzlük iç dünyamızın çıkmaz sokağıdır. Yaşam çok çeşitlidir fakat benlik duygusu bunu kabullenmek istemez. Irk,dil,din,düşünce benliğin hoşgörüsünden uzaktır. Işığın kaynağını görmek için gözün kamaşmasına katlanmak gerekir. Bilmez misin? Ruh bile bedene tahammül eder…

Hayat seçimlerimize göre ilerleyen ince bir çizgidir.Dağın zirvesine tırmanırken yanlış bir adım seni uçuruma sürükler.Romalılar savaştan dönen kahramanları Capitol de ödüllendirip hainleri ise tarpeia kayalığından aşağı atarmış. Latin atasözü: Tarpeia kayası Capitole yakındır…

İnsan varolmak için öncelikle kendine değer vermelidir. Bu değeri hayata karşı duruşu belirler.Kendi fikri ve dile getirecek cesareti olmayan ya da çıkar için herşeye boyun eğenler haysiyet yoksunu modern kölelerdir. Nihayetinde sadece özgür olanlar özgür nesiller yetiştirebilir.

Anlayamadığımız şeyin değerini bilmez düşmanı oluruz. Doğayı, yaşamı anlamadığımız için ormanları yakıp denizleri kirletiyor, yaşam kaynaklarımızı ve geleceğimizi yok ediyoruz. Belki de asıl sorun kendimizi anlamamış olmamızdır. Varoluştan beri süregelen bir bilinmezlik…

Gelişimin yakıtı olan eğitim, akıl sahipleri için bir ihtiyaçtır. Kendi konfor alanında mutlu olanların böyle bir ihtiyacı olmadığı için mevcut durumu koruyup değişim ve gelişime direnç gösterirler. İyileşmeyi istemeyen hastaya ilaçlar fayda etmez. Dün böyleydi; Bugün de böyle…

Hayatta engel olarak gördüğümüz bir çok şeyin arkasında içimizdeki korku vardır. Başarısızlık ve eleştirilme korkusu geleceğe adım atmamıza engel olur.Benlik, yapamazsın seslenişi ile zihni kuşatır.Ancak yüzleşerek iç sesimizi yenebiliriz. Ey kendim asıl korkun aynadaki kendin…

Şu garip yaşama her gün belki de farkında olmadığımız bir sebep arayışı ile başlıyoruz. Hayata tutunmak için Varoluşu hissetmek için Elbet bir gün de ölmek için…

Benliği ile tek olan birey çoğu zaman kendini bulamadığı için bir kimlik arayışına girer. Bir gruba veya ideolojiye dahil olarak var olacağını sanır. Halbuki başkalarının yoluyla değil kendi çizeceğimiz yol ile var olabiliriz. Ait olalım; ama sadece kendimize…

Doğada bitkiler bile çevresine tepki gösterirken insan her geçen gün duyarsızlaşmaktadır. Ancak ilgi ve tepki ile yaşamdaki olumsuzluklara müdahale edip çözümler bulabiliriz. Aksi durumda başkalarını suçlamak ne kadar anlamlıdır?
 Duyarlı ol...Yavuz hırsız geleceğini çalmasın...