kapıya vurdu. kimi arıyorsunuz? dedim, -hiçkimseyi dedi. buyurun öyleyse dedim, -kalabilir miyim? dedi. mutlaka gideceksiniz dedim, -asla dedi gitti.

“Artık yere bakarak yürüyorum. Anlamı yok yüzlerin.”

çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca. alt katında uyumayı bir ranzanın, üst katında çocukluğum. kağıttan gemiler yaptım kalbimden ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı. aşk diyorsunuz, limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!

haberin var mı taş duvar? demir kapı, kör pencere, yastığım, ranzam, zincirim. uğruna ölümlere gidip geldiğim, zulamdaki mahzun resim haberin var mı? görüşmecim yeşil soğan göndermiş, karanfil kokuyor cigaram. dağlarına bahar gelmiş memleketimin..

seni anlatabilmek seni iyi çocuklara, kahramanlara. seni anlatabilmek seni namussuza, haldan bilmez kahpe yalana. yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin, yitirmiş öpücükleri. seni anlatabilsem seni. yokluğun cehennemin öbür adıdır, üşüyorum. -kapama gözlerini.

bu akşam o kadar durgun ki sular, gömül benim gibi kedere diyor. sanki kulağıma gaipten bir ses buluşmalar, kaldı mahşere diyor. enginden engine koşarken rüzgar; bende bir yolculuk heyecanı var. yattığım kayaya çarpan dalgalar, çıkıver bir sonsuz sefere diyor.

sonunda ödediğim parayı sonuna kadar hak ettiğini düşündüğüm o kitap ve o şiiri

beni herkes sevdaya asi sanır, oysa aşk beni nerde görse tanır. hasret tanır, zulüm tanır, ölüm tanır, yüzüm, yüzümden utanır. -tut yüreğimden ustam.

iki insanın karşılaşması kadere bağlıdır. ama yanyana kalmaları onların gayretine bağlıdır. kader, gayrete aşıktır.. -kuyucaklı yusuf

her şey yapılabilir bir beyaz kağıt ile, uçak örneğin uçurtma mesela, altına konabilir bir ayağı ötekilerden kısa olduğu için sallanan bir masanın. veya bir şiir yazılabilir, ömrü ötekilerden kısa bir kağıt üzerine. -imza şiiri

ahh, o mor menekşe, ah o kahpe diken, feda edeyim kendimi ona! eninde sonunda elveda. -veda busesi nedir bilir misin?

——————

gözlerin adeta seher, içim içimden beter, ödenebilen türden değil bu bedel. bir zamanlar, her zerresini hiçbir şeye değişmeyecek anıların sahibi bir insan nasıl da kafasını çevirir anılarından, o insan.

herkes bir gün vuruluyor işte, herkes biraz kanıyor, hiç ummadığı yerden. “ben de mi” deme, sen de.

gelmesi gereken gelmedi çünkü başka yerlerde sefa sürüyordu.. mutluluğunu izleyip hem de beklemek aptallıktır belki de.

zeus da anlamıştı aslında prometheus doğru olanı yapmıştı, aşağılık kompleksi; zoru olanı değil kolay olanı seçti ve onu ölüme terk etti. Zoru seçen prometheus du, o yüzden kitaba esere döküldü adı, o yüzden bu gece içim onu anımsadı.

-şu sıralar bendir.