Arzunun, seni arzulamamı arzulamanı arzuluyorum şeklindeki kimin kimin yörüngesinde döneceğinin kapışması ilişkileri değildir aşk. Aşk harala gürelesiz, itiş kakışsız, sakince ve gösterişsiz bir memnuniyetle ve huzurla yaşanabilir. Aşka da bu yakışır zaten.

“Affetmek ve affedilmek olmasaydı, her bir insan, bir dilek hakkı tanınmış ve o dileğin gerçekleşmesiyle sonsuza dek cezalandırılmış peri masalındaki kişiyi andırırdı.“ H. Arendt.

Bence aşk birini kendimizi kabul ettiğimiz kadar kabul etmemizde yaşadığımızdır.

Kitap okumak somuttaki soyutu görmenize, fikir ve olgular arasında daha yetkin ilişkiler kurmanıza, kavram havuzunuzu geliştirmenize, diğerleri ve kendinizle kurduğunuz ilişkileri daha kapsamlı olarak değerlendirmenize kapı açar. Kaçmaz, aksine yerleşirsiniz. Okumamak kaçmaktır.

Hayatı kabullenmek, "gerçeklik hep benim tercih ve arzularımla örtüşsün; her şey gönlümce gitsin; insanlar tam benim istediğim gibi davransın" gibi insanca, ama gerçekdışı ve de katı bir mükemmeliyetçilik içeren bakış açılarını geride bırakmaktır. Bu kabullenişte mutluluk vardır.

İyi bir dinleyici diye kime deriz? Bizi tüm dikkatini vererek, anlayarak, yargılamak yerine kabullenerek ve de iyiliğimizi isteyerek dinleyenlere. Bunlar hep değerli erdemlerin dışavurumudur—iyi bir dinleyici olmakla iyi bir insan olmak arasında o yüzden kuvvetli bir bağ vardır.

Paranın çözemediği sorunlar arasında, zor bela yaşayıp da bir şekilde çok paralandıktan sonra hayatını niteliksel olarak değiştirememe sorunu yani yetisizliği de vardır. Bu kötü eğitimin açığını sonradan kapatmanın çok zor oluşuna benzer bir durum.