insan bir süre sonra kişilere ve olaylara üzülmeyi bırakıp yitip giden hislerine ziyan olan sevgisine üzülmeye başlıyormuş

allahım deliriyorum hiç şakam yok

Şimdi kimler kimler var sen yoksun da kimse senin bir hatıranın ucuna bile dokunamaz.

Sonra biz bu hayat oyununda,bozuk elemanlar olarak,bu oyunun bozuk’ları olarak ‘normal’ -miş gibi davranmaya başladık.

Acılar gece çözülür

İçim yanıyor

Öldük ölümden bir şeyler umarak bir büyük boşlukta bozuldu büyü

“İp atlayan çocuk; Ağlamış, büyümüş, aynı iple asmış kendini.”

Bütün hüzünlerinde kafan benim değilde bir başkasının omuzlarında olacak bir kalbin olduğunu hatırlarsan eğer en çok buna ağla

Son günlerde kendimi bıraktığım yerde bulamıyorum

Şimdi acı bir tebessümle hatırladığımız geçmiş

Ama çok sevdim be günlük gökyüzü kadar çok sevdim peki niye sevilmedim Allah aşkına günlük bu sevgisizliğin nedeni ne böyle?

İntihar ve kötülük, mantıklı gözükür insana

Yumuyorum gözlerimi yıkılıp ölüyor dünya

Kitaplarımın arasında kuruttuğum güller değilmiş aslında kendimmişim

Kan bulaştı geceye veakan kanım değil sadece parmakuçlarım kırmızı ve bulutlar uzak ölümün ayakizleri cesedimde ve tanrı saçlarımı okşamıyor

Dünyanın yarası büyüdükçe ufak elleriyle dikmeye çalışır onun kalın derisini, kendisi parçalanır

Bir insan bir insana elbette yeterdi

Ellerim yazdan kalma çiçek tarlası içim ise sonbaharda dökülen yaprak kadar örselenmiş

Gidecek bir yeri kalmadığında yalnız kaldığında döneceğin bir limanın olmamı hiç istemezdim ama sana o halde bile mecburum ölesiye