اینجا همه روزهایش آخرالزمانیست؛! #بلوچستان

یک فهمیده نبود بگه من به هویت ملی ایران سنگ نمی‌زنم؟

#افراسیاب تشبیه اهریمنی ست که با قحطی و #خشکسالی حکم می راند و زمین و زمان را به نام خود سند می زند. قدرت افراسیاب های زمان در تشنه نگاه داشتنِ مردمان است و محدود نگه داشتنشان در خطوطِ به هم پیوسته‌ی فرضی. قصه‌ی #افراسیاب، روایتِ راه هاست.

تورم آبان ماه 1404 رکورد زد؛ دهک‌ های پایین قربانی قیمت‌ های افسارگسیخته / تورم 20 استان کشور بیش از 40 درصد! rokna.net/fa/tiny/news-1…

حسین میربهاری از بنیانگذاران «جمعیت دفاع از حقوق کودکان کار و خیابان » و یکی از فعالان شناخته شده حقوق کودک در ایران، پس از ۴۵ روز با وثیقه از زندان اوین آزاد شد.

غم اگه عکس بود....!!

گوشت هست اما خریدار نیست! رئیس شورای تامین دام ایران می‌ گوید «گوشت در بازار فراوان است» اما تورم و گرانی باعث شده است که «سهمش در سفره مردم همچنان ناچیزتر از گذشته باشد.» و سرانه مصرف آن را کاهش دهد. #گرانی

من می‌میرم و دانایی را نمی‌شود کشت. #بهرام_بیضایی #طومار_شیخ_شرزین

۱/ پسرِ نشسته در خیابان،در ظاهر نه در ارتفاعی ایستاده،نه نشانه‌ای در دست دارد و نه حتی حرکتی میکند.اما درست همین «نشستن بر زمین»است که کنش او را به امری رادیکال بدل می‌کند. او از منطقِ عبور و فرمان‌برداری خارج می‌شود. بدنش نه می‌گریزد، نه مقاومتِ تهاجمی می‌کند، نه مطالبه‌ای را

«کیست آن‌کس که تواند از این رنج باز گردد؟» دوستانی که با این اکانت آشنا هستند، می‌دانند که تقریبا هرگز از احوالات شخصی و روزمرگی‌هایم نمی‌نویسم. اما اگر در این شرایط تلخ، بخواهم یکبار خُلف رویه کنم، تنها برای یادآوری این گفته‌ی #بنیامین به خودم خواهد بود که؛ «تنها بخاطر

چراغ روشن شد، خانه همان خانه نبود.

«وای بر عصری که پدران، پسران را به خاک بسپارند» #IranMassacre

و همان‌جا در بندی درخشان رولان بارت می‌نویسد: «آنچه زمان از میان می‌برد حس دریغ است، نه آوای اندوه و غم از دست‌رفتگان. فقط همین! دیگر گریه نمی‌کنم… ولی اصرار دارم به اصالت رنجم احترام بگذارم» پ.ن برای “شکستگان این سال‌های سیاه” برای بازماندگان که زندگی نکردند اما مُردند. ۱۱/۱۱

هروقت سعی می‌کنم لبخند بزنم احساس می‌کنم به آنچه که رخ داده، خیانت می‌کنم. -داستایوفسکی

۱/ در روزهای مرگ و فاجعه، ذهن از کار می‌افتد؛ نه به این دلیل که چیزی برای گفتن ندارد، بلکه چون واقعیت از توان قلم ما پیشی می‌گیرد.میخواهی بنویسی اما نوشته ات ناتمام می‌ماند، گویی زبان و قلم در برابر آنچه رخ داده ناتوان است و عقب می‌نشیند. ذهن هنوز از انچه دیده در شوک است؛

من، #آزاده_مختاری،یکماه در شبکه‌های اجتماعی نبودم چرا که تلفن همراه،سیم‌کارت‌،لپ‌تاپ، گذرنامه،کارت‌ملی،شناسنامه و سایر وسایل الکترونیکی‌ام برای تحقیقات ضبط شد. امروز،تلفن همراه و لپ‌تاپ بازگردانده شد و روند رسیدگی قضایی همچنان ادامه دارد. میدانم،توضیح بیشتر صرفاً زیاده‌گویی است.

«خیلی حرف‌ها دارم که به تو بگویم. ولی زبانم یاری نمی‌کند. پس برایت خواهم رقصید» - نيكوس كازانتزاکیس در “باغ سنگی” خطاب به خودش نوشته بود: «دل من صبر داشته باش! این جا شرق است. اگر می‌توانی بکوش تا بیابی چگونه صدف‌های شرقی، محرومیت خود را به مرواریدی درشت تبدیل می‌کنند»/۱

“زندگی ایرانی‌ها ساده است؛ فقط باید بچه‌هایشان را خاک کنند” در جایی از رمان “زمستان ۶۲” اسماعیل فصیح نوشته بود: «این روزها در ایران هر کسی از سر خاک یکی بر می‌گردد» همان داستانی که در آن از زندگی عادی ایرانیان گفت؛ از جنگ، از مصیبت و مرگ! و البته از مقاومت و زنده ماندن امید/۱

۴۰روز | ۴۰ اثر روز سوم: طناز توسلی | حالا چه چیز باید چاره کند وهمی را که در هواست؟ و لرزه‌های دل را می‌آویزد با صدای بی‌راهی که می‌آید ناهوا و می‌رود بی‌محابا حالا چگونه باید شب‌ها پروا کرد از نجوایی ناپیدا که گوش را می‌برد تا جایی که آه باز می‌آرد تنها؟ | - محمد مختاری