Suskunluk bir seçim değildi… Küçük bir çocuğun, haykırmaya cesaret edemediği bir zorunluluktu. Korkunun gölgesinde, güvenin kırıntılarında büyüdüm. O yüzden sustum… Çünkü bazen susmak, hayatta kalmanın tek yoludur. Bugün konuşabiliyorsam, o uzun sessizliği aşabildiğim içindir.

Yazıyorum, çünkü kelimeler acımı hafifletebilecek tek liman. Her satır, sessizliğime bir nefes oluyor.

Herkesin dolabında bir ceset var.

Bazen en ağır yükümüz, kimseye söyleyemediklerimizdir. Ama her sessizlik, içimizde filizlenen bir gücün de habercisidir.

Görünmeyen yaraları kelimeler sarar, görünmez çiçeklerle.

Herkesin babası çocukluğunu büyütür, benimki çocukluğumu gömdü.

Bir şeyleri kontrol etmeye çalışmayı bırak; bazen bırakmak, kazanmanın ilk adımıdır.

Beni yaralayan varlık, bil ki gölgelerin bana dokunamaz artık. Kendi ışığımı taşıyorum.

Bir yaş daha aldım. Acılarımı inkâr edenler hâlâ var ama artık umurumda değil. Ben yaşadım, ben atlattım, ben iyileştim. Kendimi kimseye kanıtlamak zorunda değilim. Ben sustum, yandım, büyüdüm… ve hâlâ dimdik ayaktayım. 🌿

❤️‍🩹

Bi insan nasıl bu kadar şizofren olabiliyor anlamıyorum. Nasıl hatalıyım,suçluyum,günah işledim demiyor da kendini haklı görüyor?