شماها یادتون نمیاد ما بچه که بودیم یه برنامه‌ی رادیویی پخش میشد به اسم صبح جمعه باشما! هر صبح جمعه رو با صدای نوذری و خامه‌وعسل و بربری تازه‌ای که بابام خریده بود شروع میکردیم.

بله خانم فرساد حق با شما بود، دلتنگی برای پرتقال یه امر کاملاً طبیعیه.

پیر پسرو بالاخره دیدم و نظرم راجع‌بهش بازم دقیقاً همین بود.

پژمان جمشیدی استوری کرده به خاک مادرم این حرفا کذبه. یاد دیالوگ ناصر خاکزاد تو متری شیش‌و نیم افتادم که گفت: «خب اگه اینجوریه که مام ۲تا قسم بخوریم، بریم که ناهارو خونه باشیم» :))))))))

واقعا شأن و شخصیت آدم‌ها رو موقع غذا خوردنشون میشه دید. ماشین، خونه، لباس، ثروت حتی ادبیات. همه رو بریزید دور، فقط یکبار باهاش غذا بخورین همه‌چی مشخصه.

نگاه به زندگی بعد از دودِ چهارم، پنجم:

با ملتی که ۴۷ سال توی تلویزیون و خیابون و مدرسه و دانشگاه آخوند دیده حرف از هالووین و کاستومش نزن. ما یه عمر هالووین رو زندگی کردیم.

صبح همه‌ی جادوگران و زامبی‌های توی خونه به‌خیر، غیر از اونایی که کنار کدوتنبل بیدار شدن.

توییترو باز میکنی احساس میکنی اومدی امامزاده صالح!! چه خبره شام غریبونه؟

صبر ایوب زمان، صبر منه….

لابد قسمت‌ برشته‌ی نون هم از قسمت نرمش بیشتر دوس دارین!!

آقااا اینا که اینجوری دیتیل میدین دیگه کار استیکر شمع نیستا، اینو باس بدین چت‌‌جی‌پی‌تی یه رندر بگیره بعدم با پرینتر سه‌بعدی پرینت بگیرین. :/

اینبار برایمان چه آورده‌ای ای یکشنبه‌ی کیری؟؟؟

تیم فوتبال بانوان برام غیر قابل باوره، من مطمئنم وسطش کات میدن. اصلاً مگه میشه اینهمه دختر یک نیمه‌ی تمااام وسط زمین باشن و یه دونه‌شونم نگه وایسین من جیش دارم؟؟؟!

جمله‌ی تیپیکال کارمند کون گشاد ادارات دولتی به ارباب رجوع، نزدیک ساعت ناهار و نماز:

عزتی که در "هیچ" هست، به حقارتی که در "کم" هست ترجیح می‌دهم...