gün ışığına rağmen hâlâ biraz gecedeyim sanıyorum ki aklım sende kaldığından

seninle konuşmak, yeraltı nehrinden su içmek gibiydi; biraz yasak, biraz kutsal

sen susarak konuşan siyah bir gece, ben sükûta sığınan beyaz bir sabah.. dokunmazken bile değen zıtlıkla mühürlenmiş iki renk gibi, sen bendeki eksik ben sendeki fazlalık gibi

elimde olsaydı eğer omuzlarındaki yükleri hiç taşımamış olmanı diler omuzlarıma bindirirdim her birini, ne de olsa senin o saf manzaranı görebilecek tek kişi olan ben.. o yüklerin altında çekeceğim sefaletin her birine bedel olan gülümsemeni görmeye bile değerdi