Eğreti bir aileydi bizimki,evet, aile değil yanalı bohça ,hiçbir şeyin konuşulmadığı ama herkesin gözü önünde sesiz dramların yaşandığı bir aile, araya kimse girmeden.

Yaniii…Vasatın üstüü

'Her belirsizlik güvensizlik doğurur’

Tam olarak bu.

"Ben, senin gönül kalabalığınla baş edemem."

Kendime gelene kadar gün bitiyor:(

bence bütün sorunların çözümü

Kabuleniş, Vazgeçiş, Ve yeni kararlar…

Yine geldi gecee:(((

Kötü değil, çok kötüü…

Var mı ya böyle bir evren

hiç bir yere sığmamak.

“Sarıl bana, senin gibi kokana kadar bırakma.”

Artık kimseye kendimi anlatma derdim yok. Herkese yetişmeye çalışırken kendimi unuttuğumu fark ettim. O yüzden biraz uzaklaştım; gürültüden, beklentilerden, yarım kalan iletişimlerden. Bu bir küslük değil, bir tercih. Kendi yoluma bakıyorum; daha az insanla, daha sakin bir yerden

Hatta bir pazartesi sabahında...