این‌که آدم‌ها به صبور بودنم اشاره می‌کنند، برایم خوش‌حال‌کننده است. مثل مشتری‌ای که امروز در شلوغی شعبه و درحالی‌که جواب سؤالات متوالی افراد را می‌دادم، با لبخندی گفت: «ماشاءالله شما چه صبری داری.»

از بیت «بلاغت غم من انتشار خواهد یافت/اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید» قیصر امین‌پور، تا «تو سکوت مرا بشنو که صدای غمم نرسد به کسی» که قربانی می‌خواند، درمی‌یابیم که آدمی گاهی نیازمند حضوری برای «هم‌کلامی» است و گاهی هم نیازمند حضوری برای «هم‌سکوتی» و شنیدن صدای سکوت همدیگر.

در آخرین روز کاری امسال، رئیس اظهار امیدواری کرد که به‌عنوان تنها فرد مجرد شعبه، در سال آینده به جرگۀ متأهلان بپیوندم. رخدادی که هر روز از آن دورتر و دورتر می‌شوم.

یکی از اتفاقات ناخوشایند زندگی، نظاره و تجربه کردن «صمیمیت‌های ازدسته‌رفته» است. این‌که ببینی پیوند و رابطه‌ای که زمانی بسیار استوار بوده، همچون یخی در دست آب می‌شود و چیزی از آن باقی نمی‌ماند. حس‌وحالی که داریوش به‌خوبی آن را توصیف می‌کند: «من که باور ندارم، اون‌همه خاطره مرد.»

یکی از مشتریان امروز، اشبه‌الناس به خوانندهٔ محبوبم، نیما مسیحا، بود. وقتی این موضوع را به او گفتم، کمی ذوق‌زده شد، خندید و گفت: «آره، با هم داداشیم. فقط پدرومادرمون فرق داره.»

در این شعر شاملو که می‌گوید: «من در دوردست‌ترین جای جهان ایستاده‌ام: کنار تو»، ذوق و شوقی نهفته است. انگار می‌خواهد بگوید من در کنار و نزدیک تو هستم، درحالی‌که همین همجواری تو، برای بسیاری از افراد، ناممکن و غیرقابل‌دسترس است.

از برترین لذت‌های زندگی، «زیر بلیت کسی نبودن» است. این‌که جای و جایگاهی که در آن قرار داری، حاصل تلاش و کوشش خودت باشد، نه فرمایش و سفارش دیگری؛ حلاوت خوردن نان بازو.

اتاق را تمیز کردم. عصر در خنکای هوای خردادماه، روی پله‌های حیاط نشستم و آهنگ‌های موردعلاقه‌ام را گوش دادم. کفش‌هایم را واکس زدم. پنج پیراهنی را که باید این هفته بپوشم، اتو زدم. و شام را به‌تنهایی در رستورانی جدید خوردم. این زندگی با حضور مامان نگار می‌توانست زیباتر شود.

شادمانی پس از پریدن از خوابی که کابوس بوده، یا حسرت پس از به بیداری منتج شدن یک خواب شیرین؟! پنج و پنجاه دقیقهٔ صبح، با آه و حسرتی به‌جامانده از واقعی نبودن آن خوشی‌ها از خواب پریدم و با چشمانی خواب‌آلود آن‌چه را که دیده بودم، نوشتم؛ «زهی مراتب خوابی که بِه ز بیداری‌ست».

زوج: ۱۳۷۵، زوجه: ۱۳۶۱ زوج: ۱۳۵۳، زوجه: ۱۳۷۳ از مشتریان این هفته و از مصادیق عینی بی/کم‌اهمیت بودن سن مرقوم‌شده در شناسنامه برای ازدواج.

اگر می‌توانستم، کمپینی با عنوان «فقط جوراب مشکی، خاصه برای آقایان کت‌وشلوارپوش» ایجاد می‌کردم، آن‌هم به‌دلیل اعلام مخالفت با پوشیدن جوراب سفید!

به‌عنوان فردی که بسیار به دست‌های آدم‌ها توجه می‌کنم، باید بگویم که زینت اصلی دست‌ها، نه ساعت و دستبند و حلقه و انگشتر، بلکه ناخن‌های به‌اندازهٔ کافی کوتاه و مرتب است.

خواهرزادهٔ شش‌ساله‌ام غالب «اولین»های زندگی را با من تجربه کرده و این یکی از دلایلی است که همواره من را صدرنشین دایی‌های خود قرار داده است. هیجان‌انگیزترین «اولین» را امروز تجربه کرد، وقتی‌که چرخ‌های کمکی دوچرخه‌اش را باز کردم و توانست بدون هیچ کمکی، کنترل دوچرخه را در دست بگیرد.

فرقی ندارد یک جملۀ ساده باشد یا یک رابطۀ دوستانه/عاطفی. هیچ‌کدام را وقتی که به آخر برسند، بدون گذاشتن نقطۀ پایان، به امان خدا رها نمی‌کنم. اصغرفرهادی‌مآبی و «باز گذاشتن پایان» به‌گونه‌ای که طرف مقابل معلق و مملو از سؤالات بی‌جواب شود، چیزی است که باید از آن اجتناب کرد.

زنان به افسردگی پس از زایمان مبتلا می‌شوند، سعدی نیز پس از سرودن بوستان، به تعبیر هما کاتوزیان، به نوعی افسردگی پس از نگارش اثر مبتلا شد، و من هم هرساله از نیمهٔ دوم شهریور تا نیمهٔ اول مهرماه، به افسردگی فصلی مبتلا می‌شوم.

دری که مدت‌ها در انتظار باز شدنش بودی بالاخره باز می‌شود، ولی می‌بینی آن‌چه که آن‌سوی در است، آن چیزی که تصور می‌کرده‌ای نبوده است. گاهی بهتر است انتظار توأم با اشتیاق برای رسیدن را به بی‌میلی پس از رسیدن و به‌دست آوردن ترجیح دهیم.

ساعت پانزده و سی و دو دقیقهٔ امروز، در آخرین دقایق روز کاری، رئیس نامهٔ ارتقای حکمم را به سمع و نظرم رساند. بسیار خوش‌حالم.

آن‌چه سعی است من اندر طلبت بنمایم این قَدَر هست که تغییر قضا نتوان کرد گاهی هم به این حسِ پذیرشِ ناشی از توفیق نیافتن حافظ غبطه می‌خورم؛ این‌که تمام توان و تلاش خود را صرف خواسته‌اش می‌کند، اما دربرابر سد قضا، سپر می‌اندازد و پذیرا و شکیبا است.

حالا در نقطه‌ای ایستاده‌ام که برای رسیدن به آن مدت‌ها تلاش کردم، ولی آدم‌های عزیزی را که در ابتدای این مسیر همراهم بودند و دوست داشتم شریک شادمانی‌ام باشند، دیگر در کنار خود ندارم. در این جشن شادمانی یک‌نفره، به‌قول سهراب سپهری، «دوستان من کجا هستند؟! روزهاشان پرتقالی باد».

آن‌قدر محترم، مؤدب، خوش‌برخورد و البته زیبا بود که دوست داشتم به او بگویم: «اگر که قابل بدونین، خودم افتخار ضمانت شما رو برعهده بگیرم.»