ตอนอยู่กับเขามันโคตรดี เจอแล้วอยากเจออีกมีอยู่จริง

to be loved without begging.

อะไรวะ คือมันปลายปีอีกแล้ว งงมาก แล้วก็เดี๋ยวปีใหม่ ทั้งที่รู้สึกว่าปีใหม่คือเมื่อสามสี่เดือนก่อน แล้วเดี๋ยวก็สงกรานต์อีกรอบนึง คือไม่แปลกใจเลยทำไมคนเราถึงทอดทิ้งความฝันในวัยเด็กไปได้ คงไม่ใช่ความง่ายดาย แต่เขาคงปล่อยมันไปโดยไม่รู้ตัวอะว่าเลยเวลาที่จะตามมันได้แล้ว

ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีบ้าน ที่ให้ความรู้สึกเหมือน บ้าน จริง ๆ ให้กลับ ที่ ๆ เรารู้สึกว่ามันคือที่ของเรา เราสามารถอยู่ตรงนี้ได้ด้วยความสบายใจ ไม่ถูกตัดสิน ได้พักจากทุกความเหนื่อยที่ต้องเจอ

ฝนก็ตก ฟ้าก็ร้อง ชีวิตก็นอยอีก

สิ่งที่ผมไม่มีวันเข้าใจ 1. แล้วแต่ 2. หนึ่งแบงค์แดงมีทอน 3. หีแข็ง

เปลี่ยนแค่นิดเดียวก็ดูออก

ตอบช้าพอทนตอบห้วนพอเลย

ไม่กล้าดีพทอล์คกับใครน่ะ เดี๋ยวเขารู้ว่ากุเลว

ไม่แน่ใจว่าเขาไม่ใส่ใจ หรือเราเองที่เรียกร้องมากไป

ไม่เคยเชื่อว่าถ้าโตกว่านี้แล้วเราจะได้กลับมาเจอกันใหม่เลย เราโตไปด้วยกันได้ แต่เธอเลือกจะทิ้งกันอะ จะไปเจอกันใหม่ได้ไงวะ

อยากถามบางคนว่าเปนไรมากป่าว แต่น่าจะต้องถามตัวเองก่อนเลยคนแรก

5555555555555555555555555555555555555

ยอมรับว่าติดแฟนจริง อยากอยู่ด้วย อยากได้ยินเสียงทุกวัน อยากไปอ้อนใกล้ ๆ วอแวระดับล้านเต็มล้าน

เราหลับโดยไม่มีเธอบอกฝันดีมาสักพักเเล้วนะ

ใจพังมาไม่รู้กี่รอบก็ยังชอบเขาเหมือนเดิม

มันน่าเสียใจตรงที่เขารู้อยู่ว่าทำแบบนี้แล้วเราจะเสียใจ แต่เขาก็เลือกที่จะทำ

ก็เหมือนที่ Anatomy rabbit บอกไว้ “หากคิดถึง เขาคงทักมาตั้งนานแล้ว”

พรในแต่ละวัน