Çoğu kişi, “Önce görürüm, sonra inanırım” sanıyor. Oysa asıl mekanizma tersine işler: Önce inandığımızda, gözümüz o gerçeği görmeye başlar.

Başkaları iyi hissetsin diye ışığını saklamak zorunda değilsin. İnsanların kendileriyle kavgaları senin sorumluluğun değil.

Sürekli aynı hataları yapan kişilere sürekli affederek, sadece kendinize değil, onlara da haksızlık yapmış olursunuz. Bazılarının hatalarını anlamaları ve kendilerini düzeltme ihtiyacı duymaları için affedilmemeye ve yalnız kalmaya ihtiyaçları vardır.

Duyduğun nefret önce seni zehirler. Duyduğun sevgi önce seni şifalandırır. İnsanoğlu yaptığı her şeyi “önce” kendisine yapar.

Suçluluk ile kırgınlık arasında bir seçim yapman gerekiyorsa, her seferinde suçluluğu seç. Suçluluk geçer, ama kırgınlık içte kalır. Çünkü kırgınlık, ruhun sessizce intihar etmesidir.

Korktuğunu söyledikçe korkmaya, hasta olduğunu anlattıkça hasta olmaya, yapamam dedikçe daha fazla yapamamaya başlıyorsun. Dilini ve düşüncelerini kendi hayrına çevir.

İnsan bazen hiçbir şey yapmadan da yorulur. Düşünmek, susmak, katlanmak… Hepsi yorar. İçinde olup bitenleri kimse bilmez ama sen taşırsın. O yüzden güçlü görünmenin bedeli, en sessiz çöküştür.

Bazı günler hiçbir şey yapmasan da kazanırsın. Çünkü o gün kendini kaybetmemişsindir. Başkaları için şekil almamış, kendinden ödün vermemişsindir. İnsan bazen savaşarak değil, vazgeçmeyerek kalır hayatta. Ve en çok da bu direniş kıymetlidir.

Herkese anlatamazsın ne hissettiğini. Bazıları sadece duyar ama anlamaz. Bazıları dinler gibi yapar ama yargılar. En sonunda içinde büyüttüğün o yükle baş başa kalırsın. Ve o gün, kimseye değil, sadece kendine sitem edersin.

Bazen yorgunluk uyumakla geçmez. İnsanın ruhu yorulduğunda, beden dinlense bile içi hâlâ ayaktadır. Yıllardır duymadığın cümlelerin yükünü hâlâ sırtında taşıyorsan, uykular bile seni unutur.

Zaman her şeyin ilacı denir ya, eksik söylenmiş. Zaman sadece acıya alışmanı sağlar, yok etmez. Gerçek iyileşme, neye tutunduğunu fark ettiğinde başlar. Bazen bırakmak, sarmaktan daha şefkatlidir.

Sevilmek yetmez, anlaşılmak ister insan. Çünkü sevilmek bazen şekil, bazen kalıp. Ama anlaşılmak, ruhun çıplak hâlidir. Kendini anlatmadan da hissedilmek, asıl bağ odur.

Ne kadar güçlü görünürsen, o kadar az anlaşılır olursun. Çünkü kimse güçlü sandığı birinin de sessizce çöktüğünü fark etmez.

Bazen ne söylediğin değil, kime söylediğin önemlidir. Aynı cümleyi anlayacak bir ruh bulamazsan, sadece daha çok susarsın. Ve susmak, zamanla kalbini daraltır. O yüzden herkesin duymadığı yerde anlaşılmak, bir lüksten çok bir ihtiyaçtır.

Kendini anlatma çaban, bazen en çok seni yorar. Çünkü herkes dinliyor gibi yapar ama çok azı gerçekten duyar. İçinde taşıdıkların büyür, taşar ama kelimeler yetmez anlatmaya. En sonunda susarsın, çünkü susmak anlatmaktan daha az can yakar.

Kendine umut veren cümle güzeldir, ama ona baskı kuran yalan yorucudur. “Her şey mükemmel” diyerek değil, “bu halimle de yol alabilirim” diyerek iyileşirsin. Çünkü zihnin, kandırılmak değil, anlaşılmak ister.

Her sabah bir seçimdir. Ya geçmişin yüküyle uyanırsın, ya da bugünün hafifliğiyle. Hangisini taşıyacağını sen belirlersin.

Hâlden anlayan kimse, ağlayanın yanında gülmez, açın yanında yemez. Muhatabı tek kelime etmese dahi, onun nasıl bir vaziyet içinde olduğunu anlar ve ona göre davranır. Bu şekliyle hâlden anlamak, bir insana bahşedilmiş en yüce erdemlerden biridir. Hâlden anlayana rast gelesiniz.

Kırıldığın yerden güçlenebilirsin ama önce o yarayı inkâr etmemen gerekir. Görmediğin hiçbir acıyı dönüştüremezsin. Yüzleşmek cesaret ister ama iyileşmenin kapısı orada açılır. Kaçtığın şey seni yönetir, baktığın şey seni değiştirir.

Ağzından çıkanlara daima dikkat et. Her tekrarınla hayatına bir yenisini çağırıyorsun. İyimser kal, güzel konuş, güzel yaşa.