ข้อดีของการเป็นเป็ดคือมันไม่ค่อยมีอีโก้เท่าพวกเก่งเฉพาะด้าน ไม่ตรงฉินเป็นไม้บรรทัด ถึงรู้พื้นฐานแต่ก็พอรู้และเข้าใจ เวลาคนมาเล่าให้ฟังก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่เพราะเหมือนได้เพิ่มรายละเอียดลงไปในคลัง เป็นพวกถามอะไรพอรู้หมดแต่เปิดรับ ไม่เอาความคิดตัวเองเข้าแย้ง เป็ดเจ๋งแบบนี้แหละ

ทำหน้าที่ของเราต่อไปให้ดีที่สุด แค่นั้นพอ

ทุกอย่างมีเวลาของมัน ความรู้สึกก็เหมือนกัน

อะไรที่มันตรงเทสเรา เราจะชอบทันทีโดยไม่มีเหตุผล

หลายๆครั้งที่กูยอมทิ้งตัวเอง เพื่อคนอื่น

แม่ชั้นเก่งจัง เรียนไม่ได้สูง ทำงานหนักทั้งชีวิต เป็นเจนxที่ผ่านอะไรมาเยอะมาก แต่วันนี้ก็ยังคุยภาษาเดียวกับลูกได้ การเมือง ชีวิต เรื่องไร้สาระ คุยกันรู้เรื่องหมด แม่จำเด็กพิษเบ๊บได้ทุกคน จำชื่อบังทันได้หมด รู้ยันว่าใครนิสัยยังไง คือนางเป็นเพื่อนสนิทของชั้นจิงๆ😭

คนที่เกลียดความรัก ก็เคยศรัทธาความรักมาก่อนทั้งนั้นแหละ

พอเป็นคนโทษตัวเองก่อนคนอื่นก็แอบเซ็งเหมือนกัน ซึมซับอารมณ์คนอื่นง่ายเกินไป ไม่เก่งเลยอะ

แค่ยังมีชีวิตอยู่อะ ความเป็นไปได้ในชีวิตมันก็ยังพอมี บางวันก็คิดแบบนี้เลยช่วงจังหวะชีวิตที่ดิ่งเหวสุดๆ อะอย่างน้อยได้เลือกกินของอร่อยที่อยากกินสักอย่างก็ถือว่าประสบความสำเร็จในชีวิตอยู่ถึงแม้จะดูเล็กน้อยแต่ก็พอให้มีแรงใช้ชีวิตต่อได้น่ะ

ใครมันจะอยากเสียใจ มึงบ้าปะ

เคยมีคนบอกว่า “เพื่อนที่ดีที่สุด คือ เพื่อนที่ทำให้เรารู้สึกว่า เขายังเป็น ‘พวกเดียวกัน’ กับเราเสมอ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม“ คำว่า พวกเดียวกัน ไม่ได้แปลว่า ต้องตามใจเราทุกเรื่อง เห็นด้วยกับเราทุกอย่าง แต่คือการที่ไม่นินทาเราลับหลัง ไม่ร่วมมือกับคนที่ทำร้ายใจเรา

ยิ่งโตยิ่งไม่สนใจอะไรแล้วจริง ๆ ในที่นี้หมายถึง ไม่เก็บเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของใครมาคิดให้ปวดหัวหรือบั่นทอนจิตใจตัวเองแล้ว แค่ใช้ชีวิตในทุกวันนี้ยังยาก ต้องการความสงบสูงมาก ใจเย็นและนิ่งมากขึ้น ใช้สติในการตัดสินใจในหลายเรื่องได้เป็นอย่างดี โคตรภูมิใจในตัวเอง เราโตขึ้นได้ดีทุกปีเลย

ชอบประโยคนี้ที่ว่า " พอพลาดขึ้นมาไม่มีใครสนใจหรอกว่า เราจะทุ่มเทมากแค่ไหน เขาสนใจแค่ว่าเราทำพลาด "

: คิดถึงตัวเองตอนที่ยังสดใสมากกว่าตอนนี้

ไอสาด กุร้องไห้เหมือนหมา เดินไปบอกพ่อกับแม่ว่าลาออก เครียดแทบตายพ่อกับแม่บอกไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่ต้องเครียด นั่งน้ำหูน้ำตาไหล ระบายให้พ่อกับแม่ฟัง แม่พูดว่า ขอให้หัวใจแข็งแรงก็พอแล้ว กูร้องหนักกว่าเดิม อยากตรายอะ ซึมหนัก เหมือนกูโชคดีเกิดมาในครอบครัวที่รักกูมากๆแต่กูห่วยแตกอะ t-t

ชาติหน้าแม่เกิดมาเป็นเพื่อนหนูนะ หนูจะพาแม่ไปกินข้าวอร่อยๆ ขนมที่แม่อยากกินแต่ไม่เคยมีใครพาไปกิน หนูจะพาแม่ไปเที่ยวในเมือง จะพาแม่ไปดูต้นไม้ ดอกไม้ที่แม่ว่าอยากจะปลูกแต่ก็เกินกำลังกว่าที่แม่จะดูแลไหว หนูจะพาไปหมดเลย จะทำให้หมดเลย แม่จะเป็นเพื่อนสนิทของหนู หนูจะเป็นเพื่อนซี้ของแม่

ชีวิตชั้นผ่านทุกเหตุการณ์จนจิตใจแข็งแกร่งหมดแล้ว แต่ละอย่างที่เจอ จุดที่ว่าเฮงซวยสำหรับคนอื่นก็ยังนิ่งเฉยได้ เหมือนเจอจนมีภูมิต้านทานในตัวเองไปแล้ว

พออายุมากขึ้นก็ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่อยากเอาชีวิตไปแลกกับสังคมที่ดูดพลัง พบคนน้อยลง แลกกับสุขภาพจิตที่ดีขึ้น ไม่ใช่หยิ่ง ไม่ใช่เย็นชา แค่ไม่อยากแบกปัญหาชีวิตของคนอื่น ชีวิตตัวเองก็หนักพอแล้ว ไม่ได้เกลียดใคร แค่ต้องการเลือกความสงบและไม่รู้สึกผิดเลยที่เลือกมัน

ประโยคที่ว่า " ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง " มันเศร้าจริงๆนะ

บทจะเฉยมันก็เฉยไปเลยนะ ไม่รู้ว่าทำไม ไม่รู้ว่าเหตุผลของมันคืออะไร แค่อยากอยู่เงียบๆ ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในพื้นที่ใคร ไม่ได้เศร้า ไม่ได้เป็นอะไร แค่ความรู้สึกมันอยากพัก จากหลายสิ่งหลายอย่างที่สะสมมา