Geride kaldı o günler...

Bilemedim hangi yüzüne konuşacağım...🎶🎶

Varoluşunuzu size kimse tanımlamadı . Siz kendi varoluşunuzu hayatınıza aldığınız insanlarla farklı renklere boyadınız ama o renk gitti diye yeni bir duvar boyamayacaksınız anlamına gelmez.!!!!

Sigarayı da senide bırakırdım güya ..

Kötü bir karar almadan önce kafamın içinde Aristo, Platon ve ben oturup reddediyoruz sonra ben gidip yapıyorum . YOLBOZUK

sei frei !!!

Tarifi olmayan anlamsız ve yersiz duygular içerisinde uyumaya çalışan insanoğllarına GünAYSIN!!!👋

Kafasında harcadığı zaman dünyada harcadığı zamandan fazlaydı...

Herkes orda bense burada Sıcaklık yok burda ne ramazanda ne bayramda Bu mudur günün sonunda kalan payıma? Umudum beraber olan bayramlara...✨

En çok da hayatın meçhul olması koyuyor. Yerle gök arasında bir araf gibi...

Nedir bu ardı arkası kesilmeyen yere göğe sigdiramadigim sevgime indirilen darbeler ...

Ruhumun duraklarında, zamanın anlamını farklı okuyorum. Bazen meraklı bir çocuk gibi koşuyorum hayata, bazense geçmişin ağırlığını omuzlarında hisseden bir yolcu gibi susuyorum.

Kalabalıkların içinde boğulmayı değil, sessizliğin verdiği huzuru seçiyorum artık. Gözlerimdeki perdeyi kaldırıp etrafımdaki insanları daha net görüyorum; kimileri solmuş bir yaprak, kimileri köklü bir ağaç. Gereksizi, faydasızı ayıklıyorum yavaş yavaş...

Daha sade, daha güçlü, daha gerçek bir yaşamı özlüyorum. Omurgasız olan her şeyi, yaşamımdan silip atıyorum...

İnsanları kendi aynama yansıtmaktan vazgeçtim. Herkes başka bir hikaye, ama her hikayeyi okumak gerekmez...

Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu, onu boş sözlere, sahte dostluklara harcamanın bir kayıp olduğunu hissediyorum. Kelimelerim azaldı, ama derinleşti. Susmayı öğrendim; her soruya cevap vermek, her tartışmaya girmek, her kırgınlığı anlatmak gerekmediğini…

“Gecenin Adını Sen Koy” Her adımıma düşen bir gölge var, Sen misin, yoksa ben miyim kendimden kaçan? Zaman, ellerimde eriyen bir sessizlik Ve ben… susarken en çok konuşan. -POLATDİNHO

Çünkü sen, tamamlanmamış bir dua gibisin… Dilimin ucunda kalmış, hiç duyulmamış...

Aslında her sevda biraz da gitmeyi bilmeli, Yoksa büyüyemiyor kalp, yenilenemiyor hayal. Ve bazen en gerçek sevgi, Artık el sallamayı öğrenmeli...