همراه اول عزیز پولایی که این ماه بابت اینترنت دادم بهت خرج دوا درمون زن و بچت شه.

من عاشق هنرم و احساساتم رو با هنر تلفیق می‌کنم ولی این سری اصلا ذره‌ای قوت قلب نیست واسم و حتی تحمل دیدن هنر اعتراضی رو هم ندارم و اعصابمو خورد می‌کنه.

ما آخر نفهمیدیم، خودمون رو با عراق و سوریه مقایسه کنیم یا سوئیس؟

بعضی‌ها خیلی بی‌صدا کشته شدن. عکس‌های قشنگ نداشتن. از شهرهای دور و محروم بودن. دوست یا حتی خانواده‌ای نداشتن که خاطراتشون رو زنده نگه‌ داره. شاید حتی یه گوشی درست حسابی نداشتن که فیلم بگیرن یا زندگی هیچوقت تو موقعیت خاصی قرارشون نداده که بخوان ثبتش کنن.

یکاری نکنید مجبور شیم از کاربر ارس دفاع کنیم.

فحش میدیم چون پر از خشمیم چون چیز‌هایی دیدیم که هیچوقت دیگه نمیتونیم به زندگی عادی برگردیم، شاید اگر تو هم دردی که ما کشیدیم رو‌ میکشیدی و برات مهم بود؛ نمک روی زخم ما نمیپاشیدی و از مصادره کردنمون دست برمیداشتی و باهامون همراه میشدی جای سد کردن راهمون.

من اون ویدیو بسیار دلخراش از بروجرد رو دیدم و حالم بد.

به نظرم هر کسی خارج از کشوره بهتره ماهانه به وحید آنلاین دونیت کنه حداقل خرج جلسه‌های تراپیش در بیاد.

محسن اربابی و پرنده‌اش.

واقعا این سبز پولداری پرچممون رو دوست دارم.

When I was a kid, I never expected the future to be this awful.

هر اکانتی که توییت‌های بقیه رو مو به مو کپی کنه رو بلاک می‌کنم، شاید الان نفهمم چرا اما سر موقعیت‌های حساس خواهم فهمید چرا.

روزی که دغدغه نان و جان نداشتیم یه ارتش تک نفره می‌شم و می‌رم می‌شاشم به قبر تک تک کسایی که در اتفاق افتادن ۵۷ دست داشتن؛ گه زدید به کل زندگی چند نسل.

یک ماه شد.

چطوری یک ماه گذشت جدی؟ زمان و مکان و روزها از دستم در رفته، در عصر اون روز گیر کردم.

وقتی کسی از ما می‌میره، اتفاقا سال جدید می‌ریم پیشش و براش سفره هفت سین پهن می‌کنیم و کنارش سال رو نو می‌کنیم.

حدودا صد سال گذشته و ما هنوز درگیر همین قوانین هستیم که اجرا بشن :))