Uluslararası arenada ahlak yerini güce bıraktı. Adalet çıkarla, sadakat menfaatle, dürüstlük ise hesaplarla ölçülüyor…

Günümüz dünyasında doğru olan değil, güçlü olan kazanıyor. İlişkilerde adalet ve dürüstlük, sadece süs cümlesine dönüşmüş durumda…

"Toplumsal ilerleme" 12.000 yıl önce, mağara duvarlarına av sahneleri çizen, postlarla ısınan atalarımızın en büyük iki derdi: Yemek bulmak ve barınmak.12.000 yıl sonra, 2026 Türkiye'sinde toplumun büyük bölümünün en yakıcı iki sorunu hala aynı: Yemek ve barınma. Nereden nereye..

Yoksula ve kadına “sabır” öğütlendi: “Bu dünya sınav, ahirette kurtulursun.” Böylece dünyadaki zulüm, ilahi bir plan gibi sunuldu…

Hayatında hiç bir kadını sevmemiş, sevse dahi bunu ifade edecek cesareti olmamış, kadını "çocuk yapma aracı" olarak gören, cinselliği tecavüz olarak anlayan çarpık zihinler…

Bir toplumda hukuk yalnızca yazılı satırlardan ibaretse ve o satırları çiğneyen "güçlü" alkış tufanlarıyla karşılanıyorsa, o ülkenin anayasası en fazla kalın bir defter ya da rafta tozlanan bir antika olur...

Türkiye'nin asıl yarası, yeni bir anayasa metni üretmek değil; var olan metni duvarlara asıp "kutsal kitap" muamelesi yapmak yerine, onu ayaklar altına aldırmayacak bir toplumsal vicdan ve siyasal ahlak zemini oluşturmaktır...

Halkın çoğunluğu "güçlü adam" hayranlığında, kuralları değil kişiyi kutsarken; dünyanın en mükemmel, en özgürlükçü anayasasını da yazsanız, o metin er ya da geç birinin cebinde "rakipleri ezmek için kullanılacak fiş" ya da "sıradan bir tren bileti" haline gelir...

En kolayı nefret etmek.. Tembel duyguların kralı: sorgulamaz, anlamaz, empati kurmaz. Sana bedava üstünlük verir: Sen haklısın, onlar hain; sen temizsin, onlar kirli. Egonu şişirir, vicdanını uyutur. Anlamak zordur...

Empati tehlikelidir.. Çünkü sonunda “Ben yanılmışım” dedirtir. O cümle ise korkakların ve tembellerin asla kuramadığı cümledir. Tarih nefret edenleri değil, o cümleyi söyleyebilen cesurları yazar. Tarih, bedel ödeyenleri hatırlar...