Kader & Karma hiç ummadığın anda çıkıp diyor ki: “Hey buradayım!” Her zaman kötü şeylerle karşılaşmak zorunda değilsin, yeter ki frekansını tuttur. Ama bazıları filmin sonunu, izlerken öğrenmek istiyor. Ben şimdiden söyleyeyim; “All’s well that ends well.” – William Shakespeare

Zeki erkek bence kendine mentor bir kadın arar; Biz ki kadınlar tarafından büyütülmüş erkekleriz. Alfa isek, bunu dışarıda gösterelim; değil mi? Ama omuz omuza savaşmak başka, bir başkasının standardını karşılamaya çalışmak başka. Gece âlemlerinde eğlenmek bir şey, battaniyenin

Hayatımın bu döneminde biraz Stoacı kafasındayım, çünkü her kontrol edemediğimi olduğu gibi kabul etmeyi öğrendim. Rüzgar nereye eserse essin, ben yelkenlerimi iç huzuruma doğru çeviriyorum. Sonuçlar, dışarıdaki fırtınanın değil, içimdeki sükunetin bir yansıması...

Bu hayatta o kadar ayıldım ki, 7/24 adrenalin iğnesi yemiş gibiyim. Sadece görüneni değil, duvarın ardını bile hissediyorum. Bu yüzdendir ki “drama”lara pek inanmam…

Tüm hayallerim, planlarım ve ideallerim. Bir müzede saklı kaldı…

İnsanın en büyük sermayesi, zamanı ve maneviyatıdır. Bu iki paha biçilmez değeri, bedelsiz beklentilere feda etmek ne kadar akılcı? Unutma, fedakârlık vefa ister; karşılıksız beklenti, boşluğa fısıldanan bir yankıdan ibarettir. Değerini bil, zamanını harcamadan önce neyle neyi

Uzun ve sağlıklı bir ilişki aslında bir dominodur. İlk üç taş: zeka, kalp ve ten. Bunlar devrilirse, tüm güzel görüntüler de birer birer yıkılır. Yoksa herkes bir yakışıklı, herkes bir güzel! Bu triloji karşılıklı denk olmalı. (Tencere-Kapak) Ola ki biri eksik; Sadakat de,

Zaman zaman, bile isteye ruhban moduna çekilirim. Sahnede değil, seyirci koltuğunda yerimi alırım. Sessizce izlerim. Biliyorum ki, o geniş açıdan bakınca her şey daha net görünür. Belirsizlikten sıyrılır, keskin köşeli kararlar alırım; denemelisin…

Bazen düşünüyorum; geçmişte kaç kez aldatıldım acaba? Kaç sırrın dışında kaldım, kaç sahte sevgi sözüne maruz kaldım? Sonra diyorum ki hep, ben mi yanlış yolda yürüdüm? William Shakespeare'in dediği gibi: "Kötülüğün kendisi, iyi görünüşünün altında saklanır." Bu yaşlarda artık

İç ses, içgüdünün fısıltısıdır aslında. Bazen aristokrat bir tavırla konuşur, ama bu kibirden değil, tecrübenin olgunluğundandır. İnsanlara eleştirel bakar ve haklı çıktığında seni bezdirir. Lakin fazla yüz verip Overthink’lemesine müsaade etmeden sol elle kroşe çakıp susturmak

İnsan değişmez, sadece rolünü değiştirir derler. Oysa gerçek değişim, rolünü değil, rolüne yüklediği anlamı değiştirmektir. Kabuk atılır, ama çekirdek aynıdır. Değişim, bilinçli bir mücadele ister…

Bugün şer diye baktığın ne varsa, bil ki yarınki hayrın provasıdır. Her üzüntü, ruhunun frekansını doğru akorda çekmek için bir adımdır. Sen sadece bekle; doğru insanları ve güzel haberleri, ayarlanmış frekansınla kendine çekeceksin…

Nedensellik, geldik-gidiyoruz kargaşasını düzenleyen en büyük dosyalama sistemidir. Hayata teknik bakabilmek için neden-sonuç ilişkisini idrak etmeli. Zira bazı sonuçlar kaçınılmazdır; belli bir dönemden sonra hayatı gelişigüzel yaşayıp "düzeltmek" isteyemezsin, sonuçlarınla

Şimdi kültürel emperyalizm var maalesef küresel dünyada. Emperyalizm de gerçekten ağır bir terim mösyö! Ancak sektörel konsolidasyon içimize çok işlemiş. Neyi yiyeceğimizi, neyi izleyeceğimizi, sanat anlayışımızı, güleceğimiz esprileri, hatta ahlaki değerlerimizin standartlarını

Bak, bir eşik var ki, geçince tüm gürültü kesiliyor. Kimseyle savaşmak, kendini ispatlamak ya da geçmişi telafi etmek için çırpınmıyorsun. Hesaplaşma bitiyor, anlama başlıyor. O dinginlik paha biçilemez…

Günümüz ilişkilerinin en büyük sorunlarından biri, modern şehirli insanın partneriyle olan bağını bir "Kurumsal Aşk"a çevirmesi. 30’lu yaşlardan sonra gelen mesleki ve partnerlik deformasyonlarıyla, aşka da bir İK Müdürü gibi yaklaşıyoruz. Flört ederken SWOT Analizi yapıyor;

Gençliğin ateşli çağlarında zihni bulandırmadan bir-iki zıkkımlandığımız olmuştur, biliriz. Ama aklını kullanan insan damarına yabancı maddeyi, ömrüne bu esareti yakıştırmaz. İçen içsin, tüccarı olmadıktan sonra çukuru kendine! Fakat toplumun, popüler müptezellerin hikayeleriyle

Yenilmek insana dairdir; bazen keder öyle ağır gelir ki nefesin kesilir, yine de ayağa kalkmak için çabalarsın. Ama MAĞDURu oynamak; İşte o, işin tiyatral kısmı. Bir yaşam tarzına dönüşen bu sürekli serzeniş hali, ruhu çürüten bir konfor alanı. "Sen daha ne yaşadın ki?"

Tıpkı atmosferin kirlenmesi, buzulların erimesi gibi her geçen gün toplumun da lekelendiği ortada. Sessiz ama derin bir sosyal çürüme bu! Bazen kalabalığın ortasında, ıssız bir sokakta yürüyormuşum gibi bir his oluyor. İçimiz dışımızdan daha önce mi kirlendi? İnsanların nelere

Son beş yılda sosyolojik zemin oldukça kaygan bir hal aldı. Öyle bir noktadayız ki hepimiz 'hayatta kalma modu: açık' tuşuna basmış gibiyiz. Standartlarımız bir kere saptı! Kitlelerde artık sadece gelecek kaygısı değil, bir 'geleceksizlik' vurdumduymazlığı var. Mesela; evinde