ผ่าน 2026 มาแค่ 2 เดือนเอง แต่ชีวิตเหมือนใช้ไปถึงกลางปีแล้ว เหนื่อยมาก burnout เยอะมาก กลับมาฮึบที่หน้ากระจกทุกวันว่าต้องสู้หน่อยเว้ย ทำได้น่า ทำได้อยู่แล้ว ให้กำลังใจตัวเองวนไปทุกวัน ต่อชีวิตและกำลังใจไปทีละหน่อย ผ่านไปได้อีกวันก็เก่งมากแล้ว

“สามารถทำงานได้ดีภายใต้แรงกดดัน” กูพูดไรออกไป

การหมดไฟเป็นอะไรที่น่ากลัวจริง ๆ เนอะ แบบสิ่งที่ชอบมาก ๆ อยู่ ๆ ก็กลายเป็นไม่อินไปเฉยเลย ไม่ได้เกลียดแต่ก็ไม่อยากทำ แค่ลุกไปอาบน้ำหรือหาอะไรกินยังรู้สึกว่าใช้พลังงานเยอะเลย นอย

ไม่เก่งสักอย่าง,

เพลงเก่า ๆ นี่มันเพราะจริงนะ

คือ introvert ไม่ใช่คนเก็บตัว มันแค่เลือกใช้เวลาและเลือกคนด้วย ถ้าอยู่กับใครแล้วไม่ค่อยพูด ตีไปได้เลยว่ามันอึดอัด สมองมันกำลังประมวลผลคิดหลายสิ่งอย่างจนแสดงออกมาด้วยความเงียบ เข้าโลกของตัวเองแทน แต่ถ้าเจอคนคุยภาษาเดียวกัน ทั้งวันทั้งคืนมันไปเรื่อยไม่หยุดอะ

รสชาติชีวิตวัยทำงาน แม่งขมสัส

คุยกับคนโง่ยังพอเข้าใจว่าไม่รู้ คุยกับพวกน้ำเต็มแก้วคือพอเลย แม่มึงถูกสุดงั้น

นอย🥲

เมื่อคุณโตขึ้นจะรู้ว่า คนบ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ในโรงพยาบาลเสมอไป

ข้ามเมษาไปเลยก็ได้นะ กุผ่านมีนามา4วันแล้ว ไม่เวิร์ควะ

ฉันตอนทำงานแล้วต้องทำเป็นว่าโอเคกับงานที่ทำอยู่ :

ฉันกำลังนอนคิดวิธีหาเงินโดยที่ไม่ต้องทำงานประจำ:

รสชาติขมปี๋ของวัยทำงานอีกอย่างหนึ่งคือต่อให้วันนี้มึงจะเสียใจหนักขนาดไหนหรือต่อให้จะร้องไห้จนตาบวมเป็นโอ่งมังกรยังไงแต่วันต่อมามึงก็ต้องตื่นมาทำงานอยู่ดีอะ โคตรจะเศร้า

ช่วงนี้หมดแรงมาก ไม่อยากทำอะไรไม่อยากใช้ชีวิตอยากนอนเฉยๆไม่อยากออกจากห้องไปไหน หมดสภาพใจเหี่ยวมาก ไม่มีอะไรฮีลใจได้เลย

เวลาเหนื่อยมากๆ สิ่งแรกที่ไม่อยากทำคือคุยกับคน

องค์กรที่ปัด trainings ว่าเป็นการเสียเวลาสอนงานคือ Redflag ทั้งหมด

"อ่านแล้วโคตรจริง" ฉันในตอนนี้ กลายเป็นคนที่ไม่อยากรับรู้ เรื่องราวของคนอื่น แล้วก็ไม่อยากให้คนอื่นรับรู้เรื่องราวของฉัน กลายเป็นคนที่เบื่อผู้คน ไม่ได้รู้สึก อิจฉาหรือรู้สึกอะไร แต่แค่รู้สึกเฉยๆกับทุกเรื่อง

ทุกอย่าง overprice หมด ยกเว้นค่าจ้าง

กุชอบกลัวไปก่อน กังวลไปก่อน คิดมากไปก่อน เครียดไปก่อน เศร้าไปก่อน ทุกเรื่อง เอิ่ม ใครก้ได้ช่วยที ก่อนกุจะขึ้นไปที่สุง ๆ ละโดดลงปาย