ไม่ทันรู้ตัวเลยว่า ตอนนี้เราเริ่มอยู่คนเดียวได้เหมือนกันนะ

สิ่งที่เร็วกว่านั้น คือเพื่อนคุณจะเหลือน้อยมาก

เวลาที่เคยได้รับอะไรที่มากกว่านี้ การเปรียบเทียบมันชัดเจนอะ

เหมือนไม่มีที่ไหนเป็นของกุสักที่

เพิ่งได้รักเอง

เกลียดความรู้สึกเเย่ ๆ ที่ต้องเจอทั้งก่อนนอนและตอนตื่น ไม่เคยจัดการมันได้เลยสักครั้ง

ใจมันยอมรับไม่ได้เท่าไหร่ เลยไม่รู้ว่า ต้องใช้เวลาจัดการตัวเองนานเเค่ไหน

พื้นที่ไหนเขาไม่ให้อยู่ ก็อย่ายัดเยียดตัวเองเข้าไปอยู่

จริง ๆ เเล้วก็อาจจะเเค่เหนื่อยเเล้ว

อย่าเผาตัวเองเพื่อให้อีกคนอุ่น สุดท้ายแล้วคนที่ตายมันคือเรา

i will be better tomorrow

ก็ใช้ชีวิตต่อในเเบบที่มันควรจะเป็น

จริง ๆ แบบจริง ใครจะอยู่ก็อยู่ ใครจะไปก็ไป

คนสามารถตีสองหน้าเพื่อผลประโยชน์ได้จริง

พอคิดดูแล้วว่าโดนทิ้งง่ายแค่ไหน เหตุผลที่จะให้เสียใจมันไม่มีเลย

ไม่อยากเสียใจอีกแล้ว

so much on my mind but nothing to say

เวลาเจอคำพูดทำนองว่า ไม่ต้องเศร้าใจเวลามีคนหายไปจากเครือข่ายความสัมพันธ์ อาจจะเพราะด้วยพลังงานหรืออะไรใดๆ ที่ไม่แมทช์กัน ถ้าเราพยายามทำเต็มที่แล้วก็โอเค แต่อีกใจก็คิดเสมอว่า ไม่ดีก็ไม่เป็นไรไม่ดีก็ได้ เพราะอยากให้อยู่

เผลอถอยออกมาหนึ่งก้าวทุกครั้ง

บางวันก็เสียใจให้ใครที่ ไม่ได้อยู่ข้างกันในชีวิตแล้ว