İçimdeki yangını söndüremiyorum, ellerimin titremesini geçiremiyorum. Boğuluyorum... Ne kadar çabalarsam o kadar dibe batıyorum.

Takılı kalıyorum, geride bırakamıyorum. Her şeyi kendime yük ediyorum. Kendime en büyük zararı yine kendim veriyorum.

Çocukluğumu birkaç oyuncakla satın aldılar.

İşi bırakırken patronla aramızda bi tartışma oldu, içeride çalışan abla diyor ki sen çok karşılık veriyorsun susmasını öğren. Ne yapayım çalıştığım yere hakkımı savunsun diye annemi getireyim o mu karşılık versin. Nasıl kafalar yaşıyorsunuz anlamıyorum ki

İnsanlar bağırıp çağırıp işlerini yaptırmaya alışmışlar karşılarına her şeye tamam demeyen sorgulayan birisi çıkınca kabullenemiyorlar.

Delirdiğimizi bile bile akıllı uslu yaşamaya çalıştığımız bir hayatın içinde amaçsızca debeleniyoruz, biz çok yabancıyız kendimize.

Düşün ki hastasın ve kaynağını bilmiyorsun. İçinde bir yara var ve başlangıcını anımsamıyorsun.

Değişiyorum, kimseden uzaklaşmıyorum, soğuk birine dönüşmüyorum, sadece kendime ve ilgimi sevgimi gerçekten hak eden insanlara yaklaşıyorum. Uzaklaşmıyorum. Sadece kendi yolumdan gitmeyi seçiyorum.

Ben hala dolaşıyorum avare

“Saatler gece yarısına geldiğinde hepimiz yeni bir başlangıç yapacağız. Ve sizi bilmiyorum ama benim yeni bir başlangıca çok ihtiyacım var..” (HIMYM)

“Bi hıçkırarak ağlamak çok kötüdür, Bi de ağlayamayacak kadar acıya alışmış olmak.”

Eskiden rakı içtikten sonra yüzümüzü ekşitirdik, şimdi hayatımız ekşidi yüzümüz gülüyor.

Her yıl sessizce beklediğimiz 1 dakika var. O dakika boyunca ne kadar haysiyetsiz karaktersiz insan varsa kendini belli ediyor.