Değiliz bu yere ait kimseler Ve değiliz birbirimize ait. Lakin ele veriyor seni gözlerin, Güçsüz düşürüyor beni. Kaçıyorum senden ve sığınıyorum sensizliği yazan şeylere. Kaçıyorsun benden ve sığınıyorsun söylemeye cüret edemediğin kelimelere.

Bu bi' lanet, etrafımda güler yüzler istemek iyi bir dua değil hayır. Beni affet, sana kendimi anlatamadım her şey bildiğinden farklı. Sana dualar ettiren bu dünyayı sevmen çok hoş ama ne kadar mantıklı? Ravend/ hiçbir şeyin ilacı

Hüzün geriye kalandır. Biraz Blues dinleyin benim için. -Ulus baker

Çözemediğim, beş duyumla algılayamadığım bir şey. Bir bokluk var bu hayatta! Ve söylerken o kadar farkındaydım ki, o bokluğu hiçbir zaman çözmeyeceğimin. O kadar uzaktım ki ne olduğunu anlamaktan. Tanımlayamadığım ama hayatımı çökerten her şeydi bokluk. Bir bokluk var! Ama ne?..

Gözlerimden süzülenin değersizliği bedenime zarar veriyordu. Ellerimden kayıp gidenin vurdumduymazlığı beni harap ediyordu. Anlamını yitirmiş gözlerin bakışları içime işliyordu.

Beş duyunun algıladığı kadar anlarsın aileni, sevgilini, çocuğunu. Dolayısıyla herhangi bir şeyi, birinin anladığına, ama gerçekten anladığına emin olmak, sarıldığında arkasında ellerini kavuşturabilecek kadar o şeyi ya da kimseyi anlamak olağanüstü bir durumdur.

Gitmek mi? Gitmek ne demek, kaçacağım.

Elbette seni inciteceğim. Elbette beni inciteceksin, Birbirimizi inciteceğiz. Bu varlığın temel koşuludur. Bahar olmak, kışın riskini kabul etmektir. Varolmanın anlamı yok olmayı göze almaktır. -Exupéry

İştahımı geri verin.

Bu aralar ben sanki.

biri demiş: “yaşayışta sadelik, düşüncede ihtişam”

Beynimin çıkmaz sokağına girdiğim zaman uyumak istiyorum sonsuza kadar. Bazen de gömmek istiyorum düşüncelerimi toprağa. Bazıları hapsolsun içine, bazıları yeniden filizlensin diye.

Bir yıkasam şu belleğimi, bu düşünmek olmasa. Yatınca uyuyabilsem, tavanlar konuşmasa. -Ferhan Şensoy

En sessiz olduğum an da, sözlerim gözlerimden akarken ve sana bakarken anlamsız; anla beni yüreğinle, sar beni ellerinle. En dipte olduğum an da, çek beni kendine olabildiğince; kurtar beni bu bataklıktan.

Kırk cümle kuruyorsun, ağzını açmadan Vazgeçiyorsun. İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme. -Şükrü Erbaş